Βασικός στόχος και πρακτική της οικο-οικονομικής

παραγωγής και διαχείρισης η επαναχρησιμοποίηση των προϊόντων

για την αποφυγή της εξάντλησης των φυσικών πόρων

     Η σχέση της Οικονομίας με το Περιβάλλον και την Ανάπτυξη άρχισε να εμφανίζεται κατά τη δεκαετία του ’60 στις Η­ΠΑ και στην Ευ­ρώ­πη τη δε­κα­ε­τία του ’70. Σήμερα η μελέτη και ανάλυση των σχέσεων Οικονομίας και περιβάλλοντος /φυσικών πόρων διαμορφώνουν τον κλάδο των Οικολογικών Οικονομικών, ο οποίος είναι διεπιστημονικός και «μεθοδολογικά ανοικτός». Περιβάλλον είναι το σύνολο των φυσικών και ανθρωπογενών παραγόντων που βρίσκονται σε αλληλεπίδραση και επηρεάζουν τη ζωή, τη συμπεριφορά και την ανάπτυξη των έμβιων οργανισμών.  Η Οικονομία είναι το σύστημα παραγωγής, διανομής και κατανάλωσης υλικών αγαθών και υπηρεσιών μιας κοινωνίας, η οικονομική κατάσταση και δραστηριότητα κράτους καθώς και η βέλτιστη κατανομή πόρων.

    Τα Οικολογικά Οικονομικά  εστιάζουν στην ολοκληρωμένη ανάλυση των φυσικών δομών του πλανήτη, γι’ αυτό και επιτρέπουν τη χρήση μεθόδων από ποικιλία κλάδων τόσο των φυσικών επιστημών, όπως η Ανθρωπολογία, η Βιολογία και η Οικολογία, όσο και των κοινωνικών, όπως η Ιστορία και η Κοινωνιολογία. Σκοπός τους είναι πρωτίστως να κατανοήσουν τον τρόπο με τον οποίο τα φυσικά συστήματα αλληλοϋποστηρίζονται, αφετέρου να εφαρμόσουν στην ανθρώπινη οικονομία αυτές τις αρχές και πρακτικές. (Οικολογικά Οικονομικά - Ένα ολιστικό μοντέλο για την ανθρώπινη οικονομία, Γεώργιος Καρακατσάνης). Διε­πι­στη­μο­νι­κό­τη­τα και  συ­στη­μι­κή προ­σέγ­γι­ση της πο­λυ­πλο­κό­τη­τας του Περιβάλλοντος είναι οι κυριότερες επιστημονικές μέθοδοι της Οικολογικής Οικονομίας στην προσπάθεια να μελετήσει τα αν­θρώ­πι­να ό­ντα και τα φυ­σι­κά συ­στή­μα­τα αλ­λη­λε­ξαρ­τη­σια­κά και συ­νε­ξε­λι­κτ­κά.       

Η Οικολογική Οικονομία ανα­γνω­ρί­ζε­ται και εκ­φρά­ζε­ται μέ­σω τριών κυρίως πρα­κτι­κών:

1.Ενεργειακή, με στόχο να μειω­θεί η κα­τα­νά­λω­ση ε­νέρ­γειας και πρώ­των υ­λών, καθώς και α­πο­δέ­σμευ­ση α­πό την ενέργεια των ο­ρυ­κτών καυ­σί­μων με την παραγωγή από Ανανεώσιμες πηγές.

2.Ά­ρι­στη και ορθολογική χρή­ση των φυσικών πό­ρων κατά την παραγωγική επεξεργασία τους, η οποία αποθαρρύνει και περιορίζει την αλόγιστη σπατάλη φυσικών πόρων.

3.Ποιοτική επαναχρησιμοποίηση των παραγομένων προϊόντων/ καταναλωτικών αγαθών, όπου είναι δυνατόν, για παράδειγμα βιβλίων, αυτοκινήτων κ.ά.

   Σε α­ντί­θε­ση με την γραμ­μι­κή οι­κο­νο­μία, η ο­ποία συ­νί­στα­ται στην εκμετάλλευση φυ­σι­κών πό­ρων, πα­ρα­γωγή προϊό­ντων και σκουπιδιών, δη­λα­δή μια δια­δι­κα­σία χω­ρίς «ε­πι­στρο­φή», η κυ­κλι­κή οι­κο­νο­μία έχει στό­χο την πα­ρα­γω­γή χω­ρίς τη δη­μιουρ­γία σκουπιδιών ή με το να χρη­σι­μο­ποιού­νται αυ­τά που δη­μιουρ­γού­νται με άλ­λη δια­δι­κα­σία πα­ρα­γω­γής.

    Στην κυ­κλι­κή οι­κο­νο­μία, δη­λα­δή, «κλεί­νει ο κύ­κλος» με τη χρή­ση των α­πο­βλή­των ως πό­ρων α­ντί να ο­δη­γού­νται στις χω­μα­τε­ρές ή στην καύ­ση, αλ­λά κυ­ρίως με την πα­ρέμ­βα­ση στην πα­ρα­γω­γή σχε­διά­ζο­ντας οικολογικά τα προϊό­ντα με στόχους την κα­τα­νά­λω­ση ε­λά­χι­στης ε­νέρ­γειας και πρώ­των υ­λών, εί­τε κα­τά την πα­ρα­γω­γή τους εί­τε κα­θ’ ό­λη τη διάρ­κεια ζωής τους.  Ο στό­χος εί­ναι να πα­ρά­γο­νται τα ί­δια προϊόντα με λι­γό­τε­ρες πρώτες ύλες και λιγότερη κατανάλωση ε­νέρ­γειας. Εί­ναι η οι­κο­νο­μία που ε­πε­κτεί­νε­ται πέ­ρα α­πό την α­πλή α­να­κύ­κλω­ση των σκουπιδιών και α­πο­σκο­πεί να πε­ριο­ρί­σει δρα­στι­κά την πα­ρα­γω­γή τους προω­θώ­ντας ταυτόχρονα μια ά­ρι­στη χρή­ση των φυσικών πό­ρων.

    Οι ε­ναλ­λα­κτι­κές αυ­τές οι­κο-οι­κο­νο­μικές πρακτικές συ­νί­στα­νται στην ου­σία στον ε­πα­να­προ­σα­να­το­λι­σμό και την επαναδιατύπωση της παμπάλαιας τεχνικής και πρακτικής νοοτροπίας, «τί­πο­τα δεν πά­ει χα­μέ­νο», ως μια νέα οι­κο-ορ­θο­λο­γι­κή ρύθ­μι­ση προς μια βιώσιμη ανάπτυξη-μεγέθυνση διεκδικώντας μάλιστα μια ισχυρή αειφορία. Έτσι, για παράδειγμα η με­γε­θυν­σια­κή-πο­σο­τι­κή λο­γι­κή «ό­λο και πε­ρισ­σό­τε­ρα σχολικά βιβλία» αντικαθίσταται από μια λο­γι­κή πε­ρισ­σό­τε­ρης και κα­λύ­τε­ρης ποιό­τη­τας, μεγαλύτερης χρονικής διάρ­κειας χρησιμότητας με προ­στι­θέ­με­νη α­ξία για την ί­δια πο­σό­τη­τα.

    Είναι προφανές πως η παρούσα φάση αποτελεί την προετοιμασία για μια «αλλαγή επιστημονικού παραδείγματος» και πραγματικής πλέον προσαρμογής της ανθρώπινης οικονομίας στις ροές και τους κύκλους του ευρύτερου πλανητικού οικοσυστήματος. Για παράδειγμα, ο εΤέλος φόρμας

κπαιδευτικός αειφορικός σχεδιασμός μπορεί και πρέπει να αποβλέπει στην εξοικονόμηση ενέργειας και φυσικών πόρων μειώνοντας την ετήσια κατανάλωση μεγάλης πο­σό­τη­τας σχολικών βιβλίων βελτιώνοντας ταυτόχρονα την ποιό­τη­τά τους. Αντίστοιχα  στην  Οικολογική Αρχιτεκτονική ο Αειφορικός Σχεδιασμός στοχεύει στην δημιουργία κατοικιών με μηδενική ενεργειακή κατανάλωση. Η αναγνώριση μάλιστα της θεώρησης των Οικολογικών Οικονομικών έχει δημιουργήσει τις υποδομές σε πολλά πανεπιστήμια του κόσμου για τη δημιουργία μιας Επιστήμης της Διατηρησιμότητας.

     Η διατήρηση και η διαφύλαξη των φυσικών ή πολιτιστικών αγαθών πολλές φορές, όπως έλεγε ο Δημοσθένης, είναι δυσκολότερη από την απόκτηση  τους: «Το φυλάξαι τα αγαθά χαλεπώτερον του κτήσασθαι».

 

 

Σύμφωνα με την παμπάλαιη οι­κο-οι­κο­νο­μική νοοτροπία, 

«τί­πο­τα δεν πά­ει χα­μέ­νο»: βασικός στόχος και πρακτική της κυκλικής Οικονομίας είναι η ποιοτική επαναχρησιμοποίηση των προϊόντων

Κατασκευή - Φιλοξενία: E-base.gr