Οι λακούβες του ΒΡΕΧΙΤ, η κληρονομική δικτατορία του Ραούλ

Κάστρο και η προπαγάνδα του ΣΥΡΙΖΑ για τη μείωση του χρέους

     Γιώργος Μαστορίδης

     Η γκαιμπελική και η σοβιετική προπαγάνδα του περασμένου αιώνα έχουν πλέον ξεπεραστεί. Η σύγχρονη με την στήριξη των εξελιγμένων Μέσων Μαζικής… Εξαπάτησης είναι πολύ περισσότερο αποτελεσματική έχοντας αλλάξει σε κλίμακα, ταχύτητα και ένταση. Τρία παραδείγματα είναι χαρακτηριστικά: η προπαγάνδα για το ΒΡΕΧΙΤ, η παραπληροφόρηση για την κουβανική κληρονομική δικτατορία και η αντιμνημονιακή υστερία για τη μείωση του ελληνικού χρέους. Και στις τρεις περιπτώσεις το πολιτικό αφήγημα αφενός επαναλαμβάνεται συνέχεια και αφετέρου ακούγεται ευχάριστα, όπως το τραγούδι ή το παιδικό παραμύθι.

 

   1.Το ΒΡΕΧΙΤ

     Οι βρετανοί εθνολαϊκιστές, υπέρμαχοι της εξόδου της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, για να προπαγανδίσουν τη θέση τους, χρησιμοποίησαν τη γέφυρα του Ρίου-Αντιρρίου. Συγκεκριμένα, για να πείσουν τους Βρετανούς να στηρίξουν το Brexit, κυκλοφόρησαν αφίσα με τη γέφυρα του Ρίου-Αντιρρίου που γράφει την ψευδή πληροφορία: «Υπάρχουν 35 εκατομμύρια λακούβες στη Βρετανία, όμως τα λεφτά σου ξοδεύονται για να φτιαχτούν γέφυρες στην Ελλάδα σαν αυτή». Σήμερα οι προβλέψεις της πλειονότητας των οικονομολόγων, που προειδοποιούσε για τις αρνητικές συνέπειες του Brexit, αρχίζουν να επιβεβαιώνονται. Οι μεγαλύτερες εταιρείες της Βρετανίας έχουν περικόψει τα επενδυτικά τους σχέδια εξαιτίας της αβεβαιότητας, οιωνός που είναι κακός για την πορεία της βρετανικής οικονομίας τα επόμενα χρόνια. Η καθημερινή ζωή για τους Βρετανούς πολίτες θα υποστεί γρήγορα τις συγκεκριμένες συνέπειες. Η πιο άμεση και ορατή θα γίνει αισθητή στην ελευθερία μετακίνησης των Βρετανών πολιτών στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αν μέχρι σήμερα αρκούσε ένα δελτίο ταυτότητας, η έξοδος από την Ένωση θα συνοδευθεί πλέον από την ανάγκη για τους Βρετανούς πολίτες να είναι εφοδιασμένοι με διαβατήριο στα ταξίδια τους στην ηπειρωτική Ευρώπη. Τα βρετανικά νοικοκυριά θα πρέπει να προβλέπουν στο εξής την εκταμίευση μεγαλύτερων ποσών για να περάσουν τις διακοπές στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Όχι μόνο διότι η πτώση της λίρας έναντι του ευρώ θα περιορίσει την αγοραστική τους δύναμη, αλλά επίσης και εξαιτίας της άρσης ισχύος των κοινοτικών συμφωνιών που επιτρέπουν σε κάθε ευρωπαϊκή εταιρεία να λειτουργεί χωρίς περιορισμούς στον ευρωπαϊκό χώρο. Οι ψηφοφόροι του Brexit δηλώνουν τώρα «μετανοημένοι» για την επιλογή τους: «Χρειαζόμαστε το λιγότερο ένα δεύτερο δημοψήφισμα». Οι υπογραφές πολιτών που ζητούν δεύτερο δημοψήφισμα ξεπερνούν τα τρία(3) εκατομμύρια. Ο χρόνος θα δείξει πόσο μεγάλη είναι η ζημιά που προκάλεσε η αδίστακτη προπαγάνδα των λαϊκιστών για τις λακούβες στους δρόμους.

 

      2.Η κληρονομική δικτατορία της Κούβας

       Το πρόσφατο ταξίδι -προσκύνημα του Κυβερνήτη μας στην Κούβα για την κηδεία του Φιντέλ Κάστρο έγινε αφορμή να υψώσει το λάβαρο της αντίστασης κατά των (νέο)φιλελευθέρων δανειστών, αποκαλώντας τους «δυνάστες», επειδή μας… δάνεισαν 250 δισεκατομμύρια ευρώ με ελάχιστο επιτόκιο. Συνεχίζοντας μάλιστα τον τουρισμό του ταξίδεψε και στα Ιεροσόλυμα για να επιθεωρήσει, ως μηχανικός(!), τον Πανάγιο Τάφο, ακολουθώντας την πάγια διπρόσωπη τακτική «και με τους ΑΝΕΛ και με τον ΦΙΝΤΕΛ». Δεν αντιλήφθηκε πως ήταν ο μοναδικός δυτικός πρωθυπουργός που πραγματοποίησε αυτό το ταξίδι. Όλοι οι υπόλοιποι σεβόμενοι και τον εαυτό τους και τις χώρες τους απουσίαζαν. Επιπρόσθετα η σύγκριση, της ελληνικής επανάστασης του 1821, με ένα τυραννικό καθεστώς ήταν και ανιστόρητη και προσβλητική όχι μόνο για τον ίδιο αλλά και για την Ελλάδα, την οποίαα εκπροσωπούσε θεσμικά. Με την ομιλία του απέδειξε ατυχώς ότι δεν έχει τη στοιχειώδη γνωστική ικανότητα να διακρίνει τις κομματικές από τις θεσμικές ιδιότητες. Επιπλέον απέδειξε ότι είναι παραληρηματικά αντιφατικός, ως Δον Κιχώτης ένα πόλεμο εναντίον του νεοφιλελευθερισμού. Είναι καλύτερος ο χειρότερος σταλινικός ολοκληρωτισμός παρά η πιο φιλελεύθερη καπιταλιστική δημοκρατία! Σύμφωνα με ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ, «το άστρο του Φιντέλ Κάστρο θα λάμπει για πάντα». Με άλλα λόγια ο Κάστρο ζει και τους οδηγεί: Η κληρονομική κουβανική δικτατορία είναι απείρως καλύτερη από τις κοινοβουλευτικές ευρωπαϊκές δημοκρατίες! Η λακούβα της αριστερής ιδεοληψίας είναι πολύ βαθειά.

 

     Από το κουβανικό καθεστώς απουσιάζουν οι δημοκρατικές εκλογές των δυτικών κοινοβουλευτικών πολιτευμάτων πάνω από εξήντα χρόνια. Ο Φιντέλ Κάστρο υπήρξε αναμφίβολα μια ιστορική προσωπικότητα, ωστόσο η εξουσιολαγνεία του και η κομματική αδιαλλαξία του προκάλεσαν φτώχεια, δυστυχία και παρακμή. Η τυραννία του επιβεβαίωσε ότι χωρίς οικονομική και πολιτική ελευθερία, δεν μπορεί να υπάρξει πρόοδος και ευημερία. Καλλιέργησε την τυραννική προσωπολατρεία με ξεδιάντροπα παραμύθια. Οι απόπειρες δολοφονίας εναντίον του ήταν ακριβώς 638, ούτε καν 639, όπως οι λακούβες στους βρετανικούς δρόμους ανέρχονται σε 35 εκατομμύρια! Ο ίδιος και μια αποκρουστική κομματική ελίτ κανόνιζαν τα πάντα στις προσωπικές ζωές των Κουβανών χωρίς λογοδοσία και έλεγχο με ανηλεείς διώξεις και δολοφονίες των πολιτικών αντιπάλων. Ενώ οι κουβανοί ζουν με 20 δολάρια τον μήνα, ο γιος του Κάστρο διαθέτει περιουσία τουλάχιστον  ενός δισ. δολαρίων! Το 2014, ένας πρώην σωματοφύλακάς του έγραψε το βιβλίο «Η κρυφή ζωή του Κάστρο». Αποκάλυψε ότι ο κουβανός ηγέτης κατείχε ένα εξωτικό νησί, πολλά γιοτ, δεκάδες πανάκριβα, αυτοκίνητα και πολλές εξοχικές κατοικίες στην Κούβα και το εξωτερικό. Για το αυταρχικό καθεστώς φταίνε οι ξένοι εχθροί, οι Αμερικανοί φυσικά. Η αριστερή προπαγάνδα δυστυχώς υποφέρει από το σύνδρομο της αναξιοπάθειας και τρέφεται με τη θυματοποίηση. Έτσι εξηγείται ότι εκθειάζει τη βάναυση δικτατορία πολιτικών τυράννων, τύπου «κουβανής λακούβας» επί Κάστρο και Αλβανίας επί Χότζα. Φυλάκισαν τους λαούς εντός συνόρων με ηλεκτροφόρα σύρματα και κακοποίησαν όχι μόνο τους ανυπότακτους ή τους υπάκουους υπηκόους, αλλά και τις βασικές ανθρώπινες αξίες της ελευθερίας και της δικαιοσύνης επιβάλλοντας καθεστώτα κοινωνικού και πολιτικού πρωτογονισμού απλής επιβίωσης χωρίς προσπάθεια και προοπτική για καλύτερη διαβίωση.

 

     3. Η απομείωση του ελληνικού χρέους

   Όσο ευθύνεται η γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου για τις 35 εκατομμύρια βρετανικές λακούβες, άλλο τόσο για την συνεχιζόμενη αύξηση του ελληνικού χρέους ευθύνονται οι ξένοι. Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, Τσίπρα-Καμμένου, συνεχίζει ν’ αντιμετωπίζει την ευρωπαϊκή διαπραγμάτευση με τρόπο προπαγανδιστικό και επικίνδυνα αφελή και ανεύθυνο, όπως παλαιότερα στην αντιμνημονιακή αντιπολίτευση. Η καταστροφική ασάφεια λόγω ιδεοληψίας και ανικανότητας έχει προκαλέσει τεράστια βλάβη στην οικονομία, όχι μόνο το εφιαλτικό πρώτο εξάμηνο του 2015. Η συνεχιζόμενη επικοινωνιακή μικροκομματική σκοπιμότητα μεγεθύνει τη βλάβη και επιτείνει το αδιέξοδο. Κατέλαβε σχεδόν πραξικοπηματικά την εξουσία και στη συνέχεια διαπραγματεύτηκε με την Τρόικα έχοντας κάνει σημαία της το σύνθημα «η απομείωση του χρέους αποτελεί προϋπόθεση για την ανάπτυξη». Παρέλειψε όμως να ασχοληθεί με το αντίστροφο, δηλαδή την ανάπτυξη που μειώνει το χρέος. Η μείωση του χρέους προϋποθέτει την προσέλκυση πνευματικού και υλικού Κεφαλαίου για τις οικονομικές και αναπτυξιακές επενδύσεις και αυξήσεις των θέσεων εργασίας. Χωρίς αυτέςδεν μπορούν να υπάρξουν κοινωνικές και πολιτικές προϋποθέσεις για οικονομική ανάπτυξη και ευημερία. Η κυβερνητική αποτυχία έχει οδηγήσει τη χώρα όχι απλά «στο χείλος» της καταστροφής, αλλά βαθύτερα στον εφιαλτικό βυθό της. Συγκεκριμένα, ο άνεργος πολίτης που δεν έχει να πληρώσει το ηλεκτρικό και το πετρέλαιο θέρμανσης θα πανηγυρίσει γιατί το 2060 το ελληνικό χρέος θα μειωθεί λογιστικά; Να προσδοκά επομένως ότι το 2061, δηλαδή το ανάποδο 2016, θα είναι λυτρωτικό;

 

     «Σε λακούβα ζοφερή όποιος πέσει, πώς να βγει», προβληματιζόταν τραγουδιστά το μουσικό συγκρότημα «Άγαμοι Θύται». Το τραγούδι έγινε επιτυχία το 1998 και τελειώνει με τον στίχο «έχει γούβα σαν την Κούβα στη λακούβα. Όταν πέσεις συλλογιέσαι μπας και σηκωθείς». Πώς να βγει η χώρα από τη ζοφερή οικονομική, πολιτική και πνευματική κρίση; Ο κυβερνήτης μας πρώτα υμνεί τον Ομπάμα και μετά πηγαίνει στην Κούβα του δικτάτορα Ραούλ για να παραστήσει τον επαναστάτη. Και δεν έχει την στοιχειώδη αξιοπρέπεια να παραιτηθεί, όπως έκαναν οι Κάμερον, Ολάντ και Ρέντζι. Όπως στην Κούβα ξεσπάθωσε κατά του (νέο)φιλελευθερισμού, με την ανιδιοτελή(!) υποστήριξη του «χρήσιμου μπούλη», είναι ικανός να ισχυριστεί ότι «είμαστε η μόνη μεταπολιτευτική κυβέρνηση που πέτυχε εφέτος χαλάρωση των capital controls»…

 

     Πόσους εξευτελισμούς είναι άραγε πρόθυμος να υποστεί προκειμένου να κρατηθεί λίγο ακόμη στην εξουσία; Πάντως οι βασικές ανθρώπινες αρχές και αξίες της δημοκρατικής Ευρώπης ασφαλώς δεν είναι δεδομένες. Ας τις προασπίσουμε συνταγματικά. Να αντισταθούμε δημοκρατικά, ατομικά και συλλογικά, στον ευτελισμό της κομματικής προπαγάνδας.

20/12/2016     mastoridisg@gmail.com

 

Κατασκευή - Φιλοξενία: E-base.gr