Δημιουργούνται με προχειρότητα και ευκολία νέα Υπουργεία

και μοιράζονται με γαλαντομία στους φίλους σαν… καραμέλες

Γιώργος Μαστορίδης

     Στις 20 Ιανουαρίου 2017, λίγες ημέρες πριν από την «αποφράδα» επέτειο της εκλογικής νίκης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ το 2015, θα ορκιστεί στον «Λευκό Οίκο» η νέα 15μελής κεντρική κυβέρνηση. Σε παλιότερο άρθρο με τίτλο «το πολίτευμα στην Ελλάδα και τις ΗΠΑ» καταγράφω την σχετική πληροφορία για την αμερικανική κυβερνητική οργάνωση: «Το αμερικανικό κυβερνητικό σύστημα περιλαμβάνει μόνο δεκαπέντε(15) Υπουργούς και οκτώ(8) ανώτατους Αξιωματούχους, σύνολο 24». Πρόσφατα επίσης η νέα της κυβέρνηση της Ισπανίας, με πληθυσμό 46 εκατομμύρια κατοίκους, αποτελείται συνολικά από δεκατρείς (13) υπουργούς.  

 

     Στη χώρα μας το πολυπληθές κυβερνητικό σχήμα μοιάζει με δηλητηριώδη πολυποδαρούσα. Ανταγωνίζεται σε αριθμό ποδιών το άγνωστο μέχρι σήμερα είδος πολυποδαρούσας με 414 πόδια και 200 δηλητηριώδεις αδένες, το οποίο εντοπίστηκε σε μια σπηλιά Εθνικού Πάρκου στην Καλιφόρνια. Η μικρή και ευέλικτη κυβέρνηση αποτελεί βέβαια βασική προεκλογική υποσχετική διακήρυξη, ενώ αντίθετα το πολυπληθές Υπουργικό Συμβούλιο αποκαλείται πολιτικό «έκτρωμα». Μετεκλογικά επικρατεί ο πληθωρικός και συντροφικός κυβερνητισμός, επικίνδυνος και επιβλαβής τόσο για την αποτελεσματική κρατική Διοίκηση όσο και για την Οικονομία. Επικρατεί η αντίληψη των πολλών υπουργικών θέσεων για τον διορισμό περισσότερων «συνεργατών» με προφανείς κομματικούς και πελατειακούς σκοπούς και στόχους. Στον πρόσφατο κυβερνητικό ανασχηματισμό λοιπόν έγιναν υπουργοί ο σύζυγος άλλης υπουργού, η διευθύντρια υπουργείου, καθώς και ο διευθυντής συνεργάτης πρωθυπουργικού γραφείου. Εύλογες είναι και οι απορίες για την αναγκαιότητα, την σκοπιμότητα και την χρησιμότητα διορισμού τριών υπουργών Επικρατείας. Ανασχηματισμός με στοιχεία γελοιότητας και μάταιο στόχο τη συγκράτηση ψηφοφόρων. Το σημερινό, σχεδόν εκατονταπόδαρο, υπουργικό «τσούρμο» αποτελεί όνειδος όχι μόνο για την Αριστερά, αλλά και για την πολιτική ιστορία της χώρας, γιατί αφενός γίνεται μέρος του γραφειοκρατικού προβλήματος και αφετέρου με τ η κακοδιοίκηση και την σπάταλη κακοδιαχείριση μπλοκάρει και δηλητηριάζει, βραχυκυκλώνει και παρεμποδίζει, κάθε προσπάθεια και προοπτική οικονομικής ανάκαμψης. Συγκεκριμένα, ενώ η κυβερνητική πρακτική αυξάνει τους φόρους και κόβει μισθούς και συντάξεις, την ίδια στιγμή συνεχίζει τους διορισμούς των «αρίστων» αρεστών και κολλητών διογκώνοντας τις μισθολογικές δαπάνες των Υπουργείων. Πρώτη προτεραιότητα και έμπρακτο ενδιαφέρον είναι η κομματικοποίηση του Κράτους με την αλόγιστη κατασπατάληση των δημοσίων εσόδων. Λογικό είναι οι φορολογούμενοι πολίτες να βαρυγκομούν και να δυσανασχετούν από τα συνεχώς αυξανόμενα οικονομικά βάρη του αχόρταγου κυβερνητικού τέρατος του κρατικοδίαιτου παρασιτισμού.

     Ο κυβερνητικός αυτοδιασυρμός και η γελοιοποίηση επαυξάνονται με τις ρητορικές πομφόλυγες, «τομή στη συνέχεια» και «επανεκκίνηση», καθώς και μετις αρρωστημένες φαντασιώσεις για την «επανάσταση» και τους ταξικούς εχθρούς. Αξίζει όμως να αναφερθούν και τρία θετικά γνωρίσματα.

 

1.Αν δεν είναι «Dream Team», ωστόσο δεν είναι πλέον «Κούγκι Τημ». Είναι απλώς, όπως εύστοχα ειπώθηκε, μία αναποτελεσματική και γραφική «Συντρίμ Τημ».  

2.Διαθέτει ομαδικό πνεύμα μονοκομματικής και συντροφικής κυβερνητικής αντίληψης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, εφόσον τώρα δεν είναι δυνατόν να ξεχωρίσει κανείς σε ποιο από τα δύο Κόμματα ανήκουν οι περισσότεροι υπουργοί.

 

3.Όσο μεγαλύτερο είναι το καράβι, όπως γνωρίζουν όλοι οι καπετάνιοι, τόσο πιο αργόστροφο και δυσκίνητο. Για παράδειγμα, ένα τεράστιο αεροπλανοφόρο δεν αλλάζει βέβαια εύκολα πορεία, έχει όμως το πλεονέκτημα ότι, ακόμη και με το ελάχιστο στρίψιμο του τιμονιού, προκαλεί εντυπωσιακούς και θεαματικούς παφλασμούς.

 

     Οπωσδήποτε, αυτά που είπε ο πρωθυπουργός στους υπουργούς Του είναι πολύ εντυπωσιακά και παιδαριώδη, αντάξια των προσωπικών του βιωμάτων, χωρίς σαφείς εξαγγελίες των απαραίτητων αλλαγών και μεταρρυθμίσεων που πρέπει να πραγματοποιηθούν: α)«Οι καρέκλες δεν γράφουν το όνομα κανενός», όπως γίνεται μερικές φορές στο… Σχολείο. β)Η προτροπή να ξενυχτήσουν, να δουλέψουν σκληρά, να μην κάνουν εκπτώσεις, για να κλείσει η αξιολόγηση με «άριστα». γ) Είναι ανεπίτρεπτη η κατάληψη Δημόσιας Περιουσίας! Ακριβώς έτσι το είπε, άραγε για να αποδείξει ότι είναι νομοταγής; Δεν τους μίλησε για τη σημασία του μαοϊκού δόγματος, «η μεγάλη αναταραχή είναι θαυμάσια κατάσταση» για το κομματικό συμφέρον. Χρήσιμες πραγματικά οδηγίες για την επικοινωνιακή παράταση μιας διακυβέρνησης, η οποία συνεχίζοντας την πολυέξοδη και επικίνδυνη κυβερνητική κακοδιαχείριση δεν έχει αντιληφθεί ποιο είναι το πραγματικό πρόβλημα της χώρας, η μείωση των εξόδων και η αύξηση της παραγωγής, ανταγωνιστικής σε διεθνές επίπεδο.

 

     Ο εξωπραγματικός δονκιχωτισμός της αύξησης των Υπουργείων, ειδικά στην οικονομική πολιτική, δεν είναι απλά επιζήμιος, είναι καταστροφικός. Η στρατηγική της αύξησης των φόρων για ν’ αντιμετωπιστούν τα πρόσθετα έξοδα, αντί για την μείωση της σπατάλης του πελατειακού κομματικού κράτους, είναι αντιαναπτυξιακή, αδιέξοδη και διαλυτική. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας η Ελλάδα είναι πρώτη στην σπατάλη δημοσίου χρήματος, την διαφθορά και την παραοικονομία. Με την αύξηση των Υπουργείων το μεγάλο, σπάταλο, γραφειοκρατικό και αναποτελεσματικό κράτος όχι μόνο δεν μειώνεται, αλλά μεγαλώνει και συνεχίζει να απορροφά για τη λειτουργία του, υπερβολικούς πόρους επιβαρύνοντας διαρκώς τους πολίτες με πρόσθετους φόρους. Παγκοσμίως, ο πολιτικός απατεώνας λέει στον καθένα αυτό που θέλει να ακούσει, χωρίς θεσμική και δημοκρατική σοβαρότητα. Έχει πάρει διαζύγιο από την πραγματικότητα και καλλιεργεί φαντασιώσεις διαμορφώνοντας οικονομικές συνθήκες, οι οποίες συνήθως οδηγούν, όπως στην Βενεζουέλα, σε επιδρομές στα σούπερ μάρκετ και, αντί για την μέτρηση, στο ζύγισμα των χαρτονομισμάτων! Ο Κώστας Βάρναλης(1884-1974) συχνά και δηκτικά έκανε χρήση της λέξης δημοπίθηκος, την οποία χρησιμοποιούσε ο Αριστοφάνης, ειδικά στο έργο «Βάτραχοι», αντί για τη λέξη δημαγωγός, προκειμένου να κακοχαρακτηρίσει και να καταγγείλει εμφαντικά τον πολιτικό, ο οποίος με δουλοπρεπείς κολακείες και ψεύτικες υποσχέσεις παραμυθιάζει και εξαπατά την κοινωνία.

 

   Το χειρότερο δεν είναι η οικονομική δυσπραγία, αλλά ο κίνδυνος να συνηθίζουμε την κατάσταση της πολιτικής διάλυσης σαν να είναι κανονική. Το οικονομικό είναι ίσως το μικρότερο από τα προβλήματα. Οι λύσεις υπάρχουν και τις δίνει η κοινωνική και κυβερνητική στοχοπροσήλωση στην προοπτική της ανάπτυξης με αποτελεσματική κρατική οργάνωση και ευέλικτη διοίκηση, με αγχώδη και αγωνιώδη ευθύνη για το κοινό καλό. Το «Ποτάμι» έχει δίκιο στην επιγραμματική διακήρυξή του: «Κόβουμε σπατάλες, κόβουμε φόρους». Η παθητικοποίηση και η μοιρολατρία, καθώς και οι εμμονές στις ιδεοληψίες είναι αντιαναπτυξιακές νοοτροπίες και συμπεριφορές, οι οποίες θυμίζουν τους  «Μοιραίους» του Κώστα Βάρναλη, «Δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα προσμένουμε ίσως κάποιο θάμα». Η αδράνεια, η αβουλία και η ατολμία έχουν και οικονομικό κόστος.

10/11/2016     mastoridisg@gmail.com

Κατασκευή - Φιλοξενία: E-base.gr