Το ΕΥΡΩ είναι ισοδύναμος ανταγωνιστής

και ισχυρός νομισματικός αντίπαλος του Δολαρίου

Γιώργος Μαστορίδης

  

   Σε άρθρο με τίτλο «Ο Π. Καμμένος και το «φλερτ» με τη δραχμή» στην εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ(1/9/2015) αναφέρονται σχετικές δηλώσεις του στον ραδιοσταθμό ΑΛΦΑ: «Σε σαφή παραδοχή για την ύπαρξη σχεδίου της κυβέρνησης για ενδεχόμενη έξοδο από το ευρώ προέβη χθες ο επικεφαλής των ΑΝΕΛ και κυβερνητικός εταίρος του ΣΥΡΙΖΑ, ωστόσο, όπως προσέθεσε, «πουθενά δεν υπήρχαν χρήματα... μας πούλησαν και όλοι εκείνοι που έλεγαν ότι θα μας βοηθήσουν. Δεν είχαμε ούτε ρούβλια –για να λέμε τα πράγματα όπως είναι– για να βάλουμε collateral, δηλαδή εγγυήσεις, στη δραχμή, δεν είχαμε ούτε άλλο ξένο νόμισμα… Υπήρχαν σενάρια, τα οποία επεξεργαστήκαμε και τα εξαντλήσαμε, αλλά όταν ήρθε η ώρα που θα χρειαζόταν να στείλουμε τα C-130 να πάρουν τις παλέτες με τα χρήματα, τα οποία θα ήταν ουσιαστικά η εγγύηση για ένα νόμισμα, όλοι έκαναν τους τρελούς».

   Μετά και τις νέες μαρτυρίες για τις τηλεφωνικές συνομιλίες του Βλαδίμηρου Πούτιν με τον Γάλλο Πρόεδρο Ολάντ, ο οποίος μάλιστα συνέβαλε αποφασιστικά στην αποφυγή της δραχμής και την παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι η χώρα οδηγήθηκε απέναντι σε ένα τεράστιο εθνικό κίνδυνο ασύντακτης χρεοκοπίας και άμετρης καταστροφής από κυβερνήτες, οι οποίοι ούτε διέθεταν γνώση των οικονομικών σε βάθος, ούτε είχαν την στοιχειώδη πολιτική διορατικότητα να προβλέψουν τεκμηριωμένα τις εξελίξεις. Το οικονομικό κόστος των δραματικών και εφιαλτικών γεγονότων του 2015 ανέρχεται σε 100 δισ €, αλλά φαίνεται ότι δεν είναι αρκετό για το δυσκολότερο μάθημα της δημοκρατικής άσκησης των κυβερνητικών και διοικητικών καθηκόντων στο νομικό πλαίσιο της τήρησης του Συντάγματος του Δημοκρατικού Πολιτεύματος. Η αντιδημοκρατική πολιτική νοοτροπία της βίας και βαρβαρότητας, η οποία διαμορφώθηκε επί δεκαετίες στις σχολικές και φοιτητικές καταλήψεις, δεν αλλάζει εύκολα. Γιατί εκτός από το γενικό μπάχαλο στην λειτουργία της παιδείας και της οικονομίας η αντιδημοκρατικότητα προκάλεσε τεράστιο διοικητικό, κοινωνικό και πολιτικό έλλειμμα διαλόγου διαμορφώνοντας αντιδιαλεκτικούς και αδιάλλακτους πολίτες και πολιτικούς, ιδιαίτερα στους χώρους της ακροδεξιάς και της ακροαριστεράς. Άραγε είναι δυνατόν οι σημερνοί αριστεροδεξιοί ριζοσπάστες να μετα…μορφωθούν σε διαλεκτικούς και διαλλακτικούς σοσιαλδημοκράτες; Ασφαλώς είναι αδύνατο μία γάτα να μάθει να γαυγίζει, αλλά η σύγχρονη δημοκρατική αγωγή υποστηρίζει με έμφαση ότι δεν είναι ματαιοπονία να προσπαθήσεις να μάθεις τον ελέφαντα να χορεύει! Εκτός λοιπόν από το ταμειακό ενέχυρο (cash collateral) του εθνικού πλούτου για ενενήντα εννιά(99) χρόνια, χρειάζεται άραγε και πρόσθετο οικονομικό κόστος, ώστε ν’ αποφευχθεί οριστικά ένας νέος κίνδυνος εθνικού ναυαγίου;

     Πραγματικά, είναι πολύτιμη η εμπειρία του ρωσικού λαού από την αποτελεσματική διαχείριση της οικονομικής και πολιτικής κρίσης κατά την τελευταία δεκαετία του εικοστού αιώνα, όταν βρέθηκε στα πρόθυρα του εμφυλίου πολέμου. Το έτος 1991 αποτελεί ιστορικό ορόσημο τόσο για την παγκόσμια όσο και για την ελληνική κοινωνικοπολιτική Ιστορία, κυρίως για την ουσιαστική διάκριση μεταξύ του «πολεμικού» και του «ειρηνικού» κομμουνισμού. Στις 31 Δεκεμβρίου 1991 με την υποστολή της Κόκκινης Σημαίας στο Κρεμλίνο μετά από 73 χρόνια και την έπαρση της τρίχρωμης ρωσικής σημαίας διαλύθηκε και τυπικά η ΕΣΣΔ. Είχε προηγηθεί τον Αύγουστο στην Μόσχα το κομμουνιστικό πραξικόπημα εναντίον του Γκορματσόφ, το οποίο απέτυχε επειδή ο λαός στήριξε ενεργά και αποτελεσματικά τις μεταρρυθμίσεις. Δύο λέξεις- έννοιες χρησιμοποιήθηκαν ως κύριος μοχλός των αλλαγών και κινητοποίησαν τους εργαζόμενους και τις λαϊκές μάζες, η διαφάνεια (γκλάσνοστ) και η αναδιοργάνωση (περεστρόϊκα). Τα λαϊκά αιτήματα για τον ανοιχτό διάλογο και την αδέσμευτη πληροφόρηση στο γενικότερο πλαίσιο της πολιτικής και οικονομικής αναδόμησης συνέβαλαν στην πλήρη κατάρρευση του παλιού οικονομικοπολιτικού συστήματος κοινωνικής οργάνωσης. Ταυτόχρονα, μετά από τις αλλεπάλληλες υποτιμήσεις του ρουβλίου, ο υπεύθυνος και τεκμηριωμένος προβληματισμός σχετικά με την δυνατότητα της ρωσικής οικονομίας να προσαρμοστεί με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο στα νέα κοινωνικοπολιτικά δεδομένα έδωσε δημοκρατικές απαντήσεις στο βασικό ερώτημα πώς θα μπορούσε να εφαρμοστεί και να λειτουργήσει στη Ρωσία η ελεύθερη «Οικονομία της Αγοράς».  

   Την ίδια εποχή και συγκεκριμένα στις 15 Σεπτεμβρίου 1991 έγινε στην χώρα μας διάσπαση του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας και της ΚΝΕ. Αποχώρησε η αυτοαποκαλούμενη ανανεωτική πτέρυγα (τάση) και ενώθηκε με τις άλλες συνιστώσες του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ(ΣΥΝ), προγόνου του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ. Το ίδιο έτος άρχισε το βίαιο, αντικοινωνικό και αντιδημοκρατικό «Κίνημα» των Σχολικών και Φοιτητικών Καταλήψεων, το οποίο είχε την ενεργή στήριξη περισσότερο από τους νεοκομμουνιστές ριζοσπάστες, οι οποίοι κατηγορούσαν το ΚΚΕ για υπερβολική προσήλωση στην νομιμότητα. Στην πράξη συγκρούονταν δύο αντίθετα ιδεολογικά κομμουνιστικά ρεύματα, το ειρηνικό και το πολεμικό-ριζοσπαστικό. Εις μάτην ο Νίκος Πορτοκάλογλου τον ίδιο χρόνο τραγουδούσε: «Σήκω ψυχή μου, σήκω χόρεψε/ τον πρώτο σου χορό./ Μέσα στα βήματά σου χώρεσε/ καινούργιο και παλιό/ σ’ ένα ρυθμό». Η παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008 βρήκε την ελληνική κοινωνία και οικονομία ηθικά, πνευματικά και πολιτικά απροετοίμαστη και «ανέτοιμη από καιρό» για την γρήγορη και αποτελεσματική αντιμετώπισή της. Ασφαλώς δεν είναι ασύνδετα και τυχαία τα λουκέτα στα σχολεία και τα πανεπιστήμια με τα σημερνά λουκέτα στις επιχειρήσεις. Οι μαθητικές και φοιτητικές κινητοποιήσεις ως ένα βαθμό υποκινούμενες και ενισχυόμενες από τους ριζοσπάστες με αιτήματα ορισμένες φορές παιδαριώδη, όπως η τετράγωνη …τυρόπιτα, εκφυλίζονταν και μετατρέπονταν σε σκόπιμη χαοτική κοινωνική αναταραχή, κοινώς μπάχαλο. Σε συνδυασμό με τις άλλες παθογένειες, όπως οι συντεχνιακές διεκδικήσεις, το πελατειακό κράτος, η αναποτελεσματική Οργάνωση και Διοίκηση κ. ά. συνέβαλαν στην ιδεολογική και πολιτική σύγχυση, «θαυμάσια κατάσταση», σύμφωνα με την γνωστή ρήση του Μάο Τσε Τουγκ. Προφανέστατα εννοούσε την σκόπιμη πρόκληση της κοινωνικής αναταραχής ως ευκαιρία για την αξιοποίησή της για κομματικούς, ριζοσπαστικούς, επαναστατικούς ή/και άλλους ιδιοτελείς σκοπούς. Ως γνωστόν «ο λύκος- και ο λυκάνθρωπος(!)- στην αναταραχή χαίρεται».

   Όπως όμως έλεγε ο Βλαδίμηρος Λένιν (1870-1924) θέλοντας να επισημάνει τον κίνδυνο της ιδεοληπτικής μονομέρειας, «η μανία μας για τσιτάτα είναι ο μεγαλύτερος εχθρός μας». Ο Μάο λοιπόν για την επίλυση ενός οικονομικού και/ή πολιτικού προβλήματος δεν χρησιμοποίησε ποτέ τον όρο «δημιουργική ασάφεια». Αντίθετα, τόνιζε την μεγάλη σημασία των αριθμών, των ποσοτικών και ποιοτικών αναλύσεων. Είναι χαρακτηριστική η σχετική οδηγία του: «Να έχετε «νούμερα» στο κεφάλι. Αυτό σημαίνει πως οφείλουμε να δίνουμε προσοχή στην ποσοτική πλευρά μιας κατάστασης ή ενός προβλήματος και να κάνουμε μια βασική ποσοτική ανάλυση. Κάθε ποιότητα εκδηλώνεται με μια καθορισμένη ποσότητα και χωρίς ποσότητα δεν μπορούμε να έχουμε ποιότητα. Σήμερα, ακόμα πολλοί από τους συντρόφους μας δεν ξέρουν πως οφείλουν να δώσουν προσοχή στην ποσοτική άποψη των πραγμάτων, σε βασικές στατιστικές, σε βασικά ποσοστά και σε ποσοτικά όρια που καθορίζουν την ποιότητα των πραγμάτων. Δεν έχουν «αριθμούς» στο μυαλό τους για τίποτα. Το αποτέλεσμα είναι πως δεν μπορούν να αποφύγουν να κάνουν λάθη» (Μάο Τσε Τουγκ, Το κόκκινο βιβλίο, σελ. 87). Άλλωστε και οι πρόγονοί μας τόνιζαν επιγραμματικά: «σοφόν το σαφές».

   Η ασάφεια και η πολιτική σύγχυση είναι ζημιογόνες και καταστροφικές, όπως οι θυελλώδεις τρικυμίες στη θάλασσα. Οι καθυστερήσεις, οι ψευδοηρωικές αντιστάσεις, οι ψεύτικες υποσχέσεις και τα ύπουλα επικοινωνιακά τεχνάσματα δεν είναι χωρίς κόστος, αλλά αντίθετα προκαλούν οδυνηρές επιπτώσεις. Η εγκληματικά ανεύθυνη πολιτική και οι φτηνοί λεονταρισμοί του 2015 επιβάρυναν δραματικά την βιωσιμότητα του χρέους και οδήγησαν τη χώρα από την ανάπτυξη στην ύφεση. Η διασταύρωση αλαζονείας, ανοησίας και αυθαιρεσίας, σε συνδυασμό με την συμπεριφορά απροσάρμοστου μαθητή, ανεπίδεκτου μαθήσεως, θα μπορούσαν να οδηγήσουν την χώρα στην έξοδο από το ΕΥΡΩ. Δηλαδή, αφερέγγυοι και αναξιόπιστοι, χωρίς ΕΥΡΩ και ρούβλια ούτε δανεικά, «χωρίς κουπιά και άρμενα, Άγιε Νικόλα βόηθα μας» στον αγώνα και την αγωνία για την απλή επιβίωση και την θαυματουργή διάσωση με ανταλλάγματα πολλά τάματα για λαμπάδες, που θυμίζουν το αρχαίο σχετικό επίγραμμα του λυρικού ποιητή Σιμωνίδη(556-456π.Χ,) γραμμένο επάνω σε αμφορέα: «Σώσος και Σωσώ, Σώτερ, σοι τόνδ’ ανέθηκαν, Σώσος μεν σωθείς, Σωσώ δ’ ότι Σώσος εσώθη». Για ευνόητους λόγους το οικονομικό, πολιτικό και εθνικό ναυάγιο είναι πολύ χειρότερο για την κοινωνία. Αρκεί να αναλογιστεί κανείς τις καταστροφικές σκηνές πανικού, στις οποίες κυριαρχεί το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και η αγχώδης αναζήτηση της ατομικής σωτηρίας: «ο σώζων εαυτόν, σωθήτω».

   Το ΕΥΡΩ είναι νομισματικό εργαλείο σύγχρονο, συνεργατικό και πολυεθνικό. Είναι το δεύτερο, μετά το αμερικανικό Δολάριο, αποθεματικό νόμισμα παγκοσμίως. Συμβάλλει στην ατομική και συλλογική πρόοδο, την ανάπτυξη και την καλύτερη διαβίωση, τόσο σε εθνικό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο. Η συνειδητή ή ασυνείδητη υπονόμευση της σημασίας και της αξίας του ΕΥΡΩ από αφελείς ή επιτήδειους θιασώτες της δραχμής αποτελεί ενέργεια αυτοκαταστροφική. Αντίθετα, η ενίσχυση και στήριξή του είναι θετική συμβολή στην ποιοτική και προοδευτική ενδυνάμωση της εθνικής και της παγκόσμιας οικονομίας.

27/10/2016     mastoridisg@gmail.com