Κυβερνητικό έλλειμμα πολιτικής

αξιοπιστίας και σοβαρότητας

Γιώργος Μαστορίδης

  

Η κυβερνητική συμμαχία δύο Κομμάτων και η συνεργασία πολιτικών ηγετών δεν είναι ούτε πρωτότυπη, ούτε καινοφανής. Ωστόσο η σημερινή συγκυβέρνηση, εκτός από την δίδυμη λειψή και καταστροφική πολιτική ηγεσία, έχει να παρουσιάσει πρωτόγνωρες συντροφικές πλευρές, αστείες, φαιδρές και ευτράπελες. Για παράδειγμα ο συντροφικός συνδυασμός γελοιότητας και σοβαρότητας στην δηλωμένη αθεΐα του ενός και την θρησκοληψία του άλλου. Με τον τρόπο αυτό ελαφρύνονται το έλλειμμα στην διακυβέρνηση και οι τραγικές οικονομικές συνέπειες των αποτυχημένων επιλογών τους, όπως είναι η διχαστική ρητορεία, η κομματική «αριστεία», ο ιδεοληπτικός αριστερισμός και ο πολιτικός φονταμενταλισμός;

 

     1.Επικοινωνιακός αθεϊσμός: Ο σημερινός «ένοικος του Μαξίμου»- η έκφραση αποτελεί αντιγραφή της διατύπωσης από σχετικές παλαιότερες δηλώσεις του - δεν έχει αποκρύψει ποτέ την προσωπική κοσμοθεωρία του για την αθεΐα και την αθρησκεία. Πολλές φορές μάλιστα στις σχετικές δηλώσεις μπορεί να διακρίνει κάποιος την αφοπλιστική εφηβική αφέλεια, όπως και σε άλλα θέματα, καταλήψεις, απουσία συνόρων στη θάλασσα, αυταπάτες ή πιο πρόσφατα αυξήσεις μόνο στους ανωτάτους δικαστικούς. Ο αθεϊσμός του, επηρεασμένος από τον εφηβικό λενινισμό, μάλλον είναι… γιαλαντζί, δεδομένου ότι περισσότερες φορές φωτογραφίζεται σε εκκλησίες και μοναστήρια εκείνος παρά ο θρησκόληπτος συγκυβερνήτης, ο οποίος μάλιστα έφτασε στο ύψιστο σημείο γελοιότητας να τελέσει μνημόσυνο στους… Σαλαμινομάχους. Το γεγονός αυτό έχει ασφαλώς την σημασία του, την ερμηνεία του, το συμβολικό και πολιτικό βάρος: Η αυτάρεσκη και αλαζονική αθεΐα συντρόφισσα στην εξουσία με την ψεκασμένη θρησκοληψία.

 

     2.Διχαστική ρητορεία: Είναι γνωστό σε όλους ότι η χώρα δεν χρειάζεται διχασμό και τεχνητή πόλωση, αλλά εθνική συνεννόηση. Ωστόσο οι εργασίες του 2ου Συνεδρίου του κυβερνώντος Κόμματος, την Πέμπτη 13 Οκτωβρίου 2016, ξεκίνησαν με διχαστικό και εμφυλιοπολεμικό σύνθημα: «Ούτε σε ξερονήσια ούτε σε φυλακές, ποτέ τους δεν λυγίσανε οι κομμουνιστές». Είναι μόνο ένα δείγμα της αριστερής διχαστικής νοοτροπίας να αγνοεί την πανεθνική προσπάθεια για συμφιλίωση από το 1974 με την νομιμοποίηση του Κομμουνιστικού Κόμματος και την αναγνώριση της Ενωμένης Εθνικής Αντίστασης, με τόση μάλιστα υπερβολή και κατάχρηση, ώστε να συνταξιοδοτηθούν ακόμα και αγέννητοι στον καιρό της Κατοχής 1941-44. Επικίνδυνος επίσης ήταν και ο διχαστικός λόγος: «έχουμε μπει σε φάση πολεμική», «εμείς και αυτοί». Ενώ ασκούν την κυβερνητική εξουσία και μάλιστα ως αδίστακτοι Κρέοντες, υποδύονται την Αντιγόνη και υποκρίνονται τους αδικημένους και κατατρεγμένους. Είναι το γνωστό ψυχοσύνδρομο του θύτη που ανερυθρίαστα παριστάνει το θύμα. Επιπρόσθετα ο ζήλος της καρέκλας και τα οφέλη από την νομή της εξουσίας μοιάζουν στην πράξη με πολιτικό εκκρεμές. Οι αντικρουόμενες πολιτικές αντιλήψεις και κινήσεις, άλλοτε δεξιά και άλλοτε αριστερά, θυμίζουν ήχους από αλαλάζοντα κύμβαλα.

 

     3.Κομματική «αριστεία»: Η πεποίθησή τους ότι η πολιτική τους θα αφήσει «προοδευτικό αποτύπωμα» μοιάζει ως το πιο σύντομο ανέκδοτο. Η προκρούστεια ισότητα με τους αρεστούς και τους κολλητούς υπονομεύει και την ποιότητα και την πρόοδο στην Εκπαίδευση. Αποτελεί την ασφαλέστερη και αποτελεσματικότερη μέθοδο και ενέργεια για την ισοπεδωτική οπισθοδρόμηση. Η υπουργική δήλωση ότι «η Ελλάδα σήμερα μπορεί να προβάλει ως κόμβος πολιτισμού, ποιότητας και αριστείας» ακούγεται επίσης ως κακόγουστο αστείο. Συνηθισμένοι στον πολιτικό αγώνα των (άνω και κάτω) άκρων, πρωταθλητές στο άθλημα της τοποθέτησης λουκέτων σε σχολεία, πανεπιστήμια και επιχειρήσεις αδυνατούν να κατανοήσουν ότι ο αγώνας σήμερα διεξάγεται με επιχειρήματα, στα θρανία και όχι στους… δρόμους. Ως καταληψίες της εξουσίας αισθάνονται έντονο άγχος για τη διατήρησή της. Το μήνυμά τους για περισσότερα διαλείμματα και λιγότερα μαθήματα αποτελεί την μεγαλύτερη απόδειξη ότι δεν πιστεύουν στην δημοκρατική αριστεία και την πρόοδο τόσο την ατομική, όσο και την συλλογική.

 

   4.Ιδεοληπτικός αριστερισμός: Είναι πιστοί στο κόμμα και όχι πολίτες με δημοκρατική συνείδηση. Η δογματική εμμονή σε βιώματα και πρακτικές του παρελθόντος, η διχαστική ιδεοληψία τους εκτρέφει την βία, καταλύει κάθε έννοια δημοκρατικής νομιμότητας και αποκλείει την ευθυκρισία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η ανιστόρητη και συγκρουσιακή δήλωση του υπουργού Παιδείας ότι «η Εκκλησία είναι υπεύθυνη για την ηθική… έκπτωση, τί έκανε στην Κατοχή και την Δικτατορία». Γαλουχημένοι με τις διδαχές του λενινισμού και του σταλινισμού βαυκαλίζονται ότι είναι ριζοσπαστική δύναμη και πολλές φορές πολιτεύονται ως ανατροπείς του… συστήματος. Ενδεικτική είναι η αντίληψη για την κομματική χρησιμότητα πολιτικών από άλλα κόμματα. Η αναπληρώτρια υπουργός Παιδείας δήλωσε προσβλητικά: «Θα μιλήσω λίγο αλληγορικά. Όταν έγινε η ελληνική επανάσταση, σε αυτήν μπήκαν άνθρωποι, οι οποίοι είχαν συνεργαστεί με τους Οθωμανούς. Η επανάσταση όμως έφτιαξε μια άλλη πραγματικότητα. Αν αυτοί που έρχονται αποδέχονται την πραγματικότητα ενός αριστερού κόμματος, αυτό δεν σημαίνει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ στρίβει, αλλά οι άνθρωποι που έρχονται αποδέχονται αυτό που είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα κόμμα της Αριστεράς». Και οι καρεκλοθήρες, ως «χρήσιμοι» αρματολοί, ενώ υμνούν τον Ανδρέα Παπανδρέου, χειροκροτούν τον σύντροφο… Καμμένο, ο οποίος ισχυριζόταν πως ο Ανδρέας ήταν ο αρχηγός της «17 Νοέμβρη». Ως γνωστόν η Κίρκη της εξουσίας μεταμορφώνει τους ανθρώπους. Επομένως και η αριστερή αστειότητα ότι «τον ήλιο και το… τσίπουρο δεν θα μας τα πάρουν» δεν ακούγεται και τόσο καθησυχαστικά.

 

   5.Πολιτικός φονταμενταλισμός: Με διχαστική πολιτική ταξικού μίσους, όπου οι αντίπαλοι παρομοιάζονται με «σκυλιά που ουρλιάζουν», καλλιεργούν τον οπαδικό φανατισμό. Με νοοτροπία του προπερασμένου αιώνα, με πολιτικές ιδέες ανεδαφικές, ανεφάρμοστες και ζημιογόνες, απευθύνονται με ένταση και οξύτητα στους πιστούς οπαδούς και τους φανατίζουν. Εκφράζουν την αριστερά του ταξικού και τοξικού μίσους, το κόμμα. της ήττας και της αποτυχίας. Αποδεικνύουν την ανεπάρκειά τους με τους αυτοσχεδιασμούς και τις προχειρότητες, χωρίς σχέδιο, διαφημίζοντας μάλιστα την αποτυχία τους ως αυταπάτη. Θέτουν συνεχώς το προσωπικό και το κομματικό συμφέρον πάνω από το συμφέρον του κοινωνικού συνόλου. Μακριά από την κοινωνία, μακριά από τα τεράστια καθημερινά προβλήματα, τα οποία δημιούργησε η αποτυχημένη διαπραγμάτευση, οδηγούν τη χώρα στον κατήφορο, χωρίς φρόνηση και… φρένα. Αρκετοί, όπως ο υπουργός Απασχόλησης, αυτοαποκαλούνται κομμουνιστές και δηλώνουν αντινεοφιλελεύθεροι, ενώ ταυτόχρονα απορρίπτουν τις αιτιάσεις των αντιπάλων ως αντικομμουνισμό. Είναι αυτονόητο ότι δεν είναι δυνατόν να κυβερνούν και ταυτόχρονα να λιθοβολούν την δημοκρατική κοινωνικοπολιτική κριτική απαιτώντας να μένουν στο απυρόβλητο. Αντί να τους συνετίσει η μεγάλη απογοήτευση που προκάλεσαν με την πολιτική τους και η μαζική αποχώρηση των ψηφοφόρων τους, δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν επιτέλους ότι αποτελούν μια μικρή κοινωνική μειοψηφία, η οποία συνεχώς γίνεται μικρότερη. Εθισμένοι στον δογματικό πολιτικό φονταμενταλισμό περισσότερο αντιπολιτεύονται την αντιπολίτευση παρά κυβερνούν.

 

     Αυτά είναι μερικά μόνο παραδείγματα της αναχρονιστικής αριστερής πολιτικής, αριστερά «λάδια πολλά και από τηγανίτα Τίποτα». Μοναδική έγνοια και επιδίωξη των κυβερνώντων είναι να πείσουν τους Ευρωπαίους ότι θα κάνουν μεγαλειώδη στροφή προς τη... σοσιαλδημοκρατία με κύριο και ανομολόγητο στόχο να παραμείνουν περισσότερο χρόνο στην εξουσία. Στο μεταξύ η κυβέρνηση, οι θεσμοί και η χώρα συνεχώς χάνουν σε αξιοπιστία και κύρος, σε χρόνο και χρήμα. Αρκεί να αναλογιστεί κανείς ότι,  για να επιστρέψει η Οικονομία εκεί που ήταν το Δεκέμβριο του 2014, θα απαιτηθούν δυστυχώς πρόσθετες θυσίες των πολιτών. Και η ευθύνη για την οικονομική οπισθοδρόμηση βαρύνει αποκλειστικά την αποτυχημένη διακυβέρνηση με τις αριστεροδεξιές πολιτικές αστειότητες και κομματικές ακρότητες.

25/10/2016     mastoridisg@gmail.com

Κατασκευή - Φιλοξενία: E-base.gr