Του Γιώργου Κ. Καπρινιώτη

Η ζωή τιμωρεί όποιον φτάνει αργά (Γκορμπατσώφ).

Ο Βαρουφάκης εμφανίστηκε στον πολιτικό ορίζοντα της Ελλάδας ως «διάττων1 αστέρας» και εξαφανίστηκε. Τελευταία (δεν κάνει ο άνθρωπος χωρίς δημοσιότητα) εμφανίστηκε σε συνέντευξη στον ΣΚΑϊ και μάθαμε αρκετά ενδιαφέροντα πράγματα, και φυσικά, εκείνα που συνέφεραν τον ίδιο. Αλλά, το δυστύχημα για τη χώρα μας είναι ότι με την παρελκυστική, ασυνάρτητη και ανερμάτιστη πολιτική του, την οποία ακολούθησε για αρκετούς μήνες η κυβέρνηση της λεγόμενης αριστεράς, έγινε αιτία όχι μόνο να μειωθεί το κύρος της Ελλάδας στο εξωτερικό, αλλά, κυρίως να οπισθοδρομήσει η οικονομία μας και να αυξηθεί το χρέος. Οι αδέσμευτοι στη σκέψη έβλεπαν ότι η οικονομική πολιτική του οδηγεί στην καταστροφή, αλλά η τότε κυβέρνηση, αντί να ενεργεί ως Προμηθέας, εθελοτυφλούσε και η χώρα μας για ένα εξάμηνο σερνόταν.

Τα αποτελέσματα, όμως τα πλήρωσε και θα τα πληρώνει ο ευκολόπιστος ελληνικός λαός, που, σε αρκετές περιπτώσεις, δεν βάζει κάτω την απλή λογική, αλλά την προσμονή για αποκόμιση προσωπικού οφέλους. Και επειδή, δεν γνωρίζω από οικονομικά, επικαλούμαι άλλους, που έχουν γνώση.

Διάβασα λοιπόν στο ΒΗΜΑ της Κυριακής, Ανάπτυξη, 10/1/2016 το άρθρο του Τάσου Μαντικίδη, που έχει τίτλο «Το κόστος του «Varoufakis effect2”. Εκεί ο επικεφαλής της τράπεζας Berenberg Χόλγκερ Σμίντινγκ υποστηρίζει ότι οι επιπτώσεις του «Varoufakis effect” και η επίδρασή του στις επιχειρήσεις στην Ελλάδα και στην Ευρωζώνη, με βάση τον σταθμισμένο μέσο όρο της εμπιστοσύνης, στις υπηρεσίες, στις κατασκευές και στο λιανικό εμπόριο, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι σπάνια μια νέα κυβέρνηση, όπως η πρώτη του Αλ. Τσίπρα, με υπουργό Οικονομικών τον Βαρουφάκη, έχει προκαλέσει τόσο μεγάλη ζημιά. Το κόστος για τη Ελλάδα, από το «Varoufakis effect» υπολογίζεται ως το τέλος του 2016 σε 7% του Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόντος (ΑΕΠ3) και η επίπτωση στο χρέος σε ένα επιπλέον 25% του ΑΕΠ, αν συνυπολογιστεί, πέρα από το «ατύχημα Βαρουφάκη», όπως το αποκαλεί, και το μακροπρόθεσμο κόστος της νέας διάσωσης των τραπεζών. Και συνεχίζει ο κ. Μονούκιν: «Ο κ. Βαρουφάκης δεν κατάλαβε τη σημασία των επαγγελματικών σχέσεων με τους εταίρους του. Αντί για αυτό ασχολήθηκε με τη ''ρητορική άνθηση'' 4

Να αναφέρουμε παρενθετικά ότι η τελευταία ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, με τον τρόπο που έγινε, είχε ως αποτέλεσμα οι μέτοχοι των τραπεζών να χάσουν τα λεφτά τους. Συμμετείχαν στην αγορά των μετοχών, κυρίως οι ξένοι. Έτσι, από ό,τι διαβάζω, ουσιαστικά οι τράπεζες, «αντί πινακίου φακής», έχουν περιέλθει σε ξένα χέρια. Ο λαός άκουγε προεκλογικά το Γενάρη του 2015 για κοινωνικοποίηση των τραπεζών. Αυτό που τελικά έγινε δεν συνιστά ξεπούλημα και «οικονομικό έγκλημα;»

Θυμάστε ότι ο Βαρουφάκης έλεγε πως, όταν πας για διαπραγμάτευση, πρέπει να έχεις στο τραπέζι και τη ρήξη, αλλιώς δεν πετυχαίνεις. Με άλλα λόγια ήθελε να απειλήσει τους ευρωπαίους με έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη. Το τραγικό αυτής της απειλής και αυτής της τακτικής ήταν ότι αυτό που ήταν, ας πούμε, μεγάλο σχέδιο του Βαρουφάκη, ήταν επιδίωξη αρκετών ευρωπαϊκών κυβερνήσεων. Αλίμονο, Το μόνο που κατάφερε, τελικά, ήταν να κλείσει τις τράπεζες, να μπει έλεγχος στη διακίνηση των κεφαλαίων, να μην ορίζουν τα χρήματά τους οι καταθέτες και να αυξηθεί η ανεργία.

Εντύπωση στην πρόσφατη συνέντευξη προξένησε και η ομολογία του ότι μαγνητοφωνούσε τις συνομιλίες που γίνονταν στα Γιουρογκρούπ. Αυτό από ό,τι ακούω και γνωρίζω, είναι παράνομο και ο κόσμος σε αυτό το αδίκημα αναμένει κάποια ενέργεια των συναδέλφων του.

Ύστερα από αυτά, τι να σκεφτεί και τι να υποθέσει κανείς; Να ευαγγελίζεσαι ανάπτυξη, αύξηση της απασχόλησης και να οδηγείς τη χώρα σε ύφεση, να πληρώσουν οι πολίτες επιπλέον κόστος 7% του ΑΕΠ και να αυξηθεί το χρέος κατά 25% του ΑΕΠ, (περ. 45 δισ. ευρώ) δεν συνιστά αυτό «εθνικό οικονομικό έγκλημα;» Αν ναι, ας διερευνηθεί.

Βέβαια, η ολική ανατροπή στο προεκλογικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ και η στροφή 180ο δεν έχει προηγούμενο στην ιστορία, ελληνική και παγκόσμια, αλλά τώρα προβάλλεται το επιχείρημα ότι ο λαός το Γενάρη δεν ήξερε, αλλά τον Σεπτέμβρη του 2015 ήξερε και έδωσε πάλι ψήφο εμπιστοσύνης. Όμως, ο λαός είχε υπόψη ότι υπογράφτηκε μια γενική συμφωνία, ένα τρίτο μνημόνιο, χωρίς να γνωρίζει πώς θα υλοποιηθεί στην πράξη, μιας και πάλι υποσχέσεις για μη περικοπή συντάξεων για παράδειγμα και εξεύρεση ισοδύναμων εισπρακτικών μέτρων έτρεφαν με φρούδες ελπίδες τον ελληνικό λαό.

 

Ύστερα, είναι και το άλλο. Έχει αποδειχτεί από μετρήσεις σε διάφορε χώρες ότι ο ψηφοφόρος, από εγωισμό και υπολογισμό, αρνείται να αναγνωρίσει ότι έκανε λάθος στην επιλογή ενός κόμματος και ας διαπιστώνει ότι εξαπατήθηκε. Πρέπει, λένε οι έρευνες, να περάσει ένα χρονικό διάστημα ( και αυτό λέγεται ότι είναι τουλάχιστον, ένα έτος ) για να χωνέψει την παραπλάνησή του και να στρέψει την πλάτη του προς το κόμμα της λαθεμένης επιλογής του.

Για να μην τα πολυλογούμε, δυστυχώς, έχουμε ένα αναξιόπιστο και αναποτελεσματικό πολιτικό σύστημα, που τρέφεται από το λεγόμενο πελατειακό κράτος και το οποίο συντηρείται από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους. Η κύρια ευθύνη ανήκει, ασφαλώς, στις κυβερνήσεις, στα κόμματα και στους πολιτικούς μας, αλλά και ο λαός όταν σκέφτεται μόνο το στενό προσωπικό συμφέρον και τρέχει κάθε φορά εκεί που οσμίζεται κρέας ψητό, έχει το μερίδιό του στη διαιώνιση αυτού του πελατειακού κράτους.seo

Σημειώσεις:

1. διάττων αστέρας: είναι ένα φωτεινό σημείο σαν αστέρας που εμφανίζεται ξαφνικά από το πουθενά στο νυχτερινό ουρανό, κινείται με ταχύτητα ανιχνεύσιμη με γυμνό μάτι επί λίγα (συνήθως 1 ή 2) δευτερόλεπτα και μετά εξαφανίζεται. Στη δημοτική γλώσσα, οι διάττοντες αστέρες ονομάζονται και «πεφτάστερα». Πηγή Βικιπαίδεια.

2. effect, λέξ. αγγλ. που σημαίνει ενέργεια, αποτέλεσμα, συνέπεια , επίδραση.

3. Α.Ε.Π είναι το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν, που καθορίζει το μέγεθος της οικονομίας μιας χώρας. Με άλλα λόγια, είναι το άθροισμα της αξίας όλων των αγαθών και υπηρεσιών που παράγει μια χώρα μέσα σε ένα χρόνο ( ο ετήσιος τζίρος μιας χώρας).

4.Πηγή: «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», 17/1/16, που παραπέμπει στο Χάρβαρντ: Γιατί κρίναμε ως τραγική τη διαπραγματευτική τακτική του Τσίπρα.

(21/1/2016).

Κατασκευή - Φιλοξενία: E-base.gr