(1868-1896)

 

Ηλιοβασίλεμα

 

Το ποίημα που ακολουθεί είναι το πρώτο μέρος του ομότιτλου ποιήματος του Κώστα Κρυστάλλη, το οποίο περιλαμβάνεται στη συλλογή «O τραγουδιστής του χωριού και της στάνης» (1893). O Κώστας Κρυστάλλης, στηριζόμενος στην παράδοση των δημοτικών μας τραγουδιών και χρησιμοποιώντας τη γλώσσα και το ρυθμό τους, τραγουδά την άδολη ομορφιά της ελληνικής υπαίθρου και την αγνότητα των ανθρώπων του αγροτικού μόχθου.

 

Πίσω από μακρινές κορφές ο ήλιος βασιλεύει,

και τ’ ουρανού τα σύνορα χίλιες βαφές αλλάζουν.

Πράσινες, κόκκινες, ξανθές, ολόχρυσες, γαλάζιες,

κι ανάμεσά τους σκάει λαμπρός λαμπρός ο Αποσπερίτης.

Την κάψα του καλοκαιριού σβήνει γλυκό αγεράκι

που κατεβάζουν τα βουνά, που φέρνουν τ’ ακρογιάλια.

Ανάρια τα κλωνάρια του κουνάει ο γερο-πεύκος,

και πίνει και ρουφάει δροσιά κι αχολογάει και τρίζει.

Η βρύση η χορταρόστρωτη δροσίζει τα λουλούδια,

και μ’ αλαφρό μουρμουρητό γλυκά τα νανουρίζει.

Θολώνει πέρα η θάλασσα, τα ριζοβούνια ισκιώνουν,

τα ζάλογκα μαυρολογούν, σκύβουν τα φρύδια οι βράχοι,

κι οι κάμποι γύρου οι απλωτοί πράσινο πέλαο μοιάζουν.

 

Απαγγέλλει ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΣΤΟΡΙΔΗΣ

 

Κατασκευή - Φιλοξενία: E-base.gr