Το προσφυγικό ζήτημα τείνει να εξελιχτεί ως ένα από τα πιο σοβαρά προβλήματα που απασχολούν αρκετές κυβερνήσεις αλλά και την παγκόσμια κοινότητα. Ιδιαίτερα, η χώρα μας βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα και υφίσταται τις δυσμενείς συνέπειες, παράλληλα με τη συνεχιζόμενη οικονομική και όχι μόνο κρίση.

 

Μια διευκρίνιση, όμως, είναι απαραίτητη. Όταν λέμε πρόσφυγα εννοούμε αυτόν που πιέζεται από λόγους ανώτερους από τη θέλησή του και αναγκάζεται να φύγει από τον μόνιμο τόπο διαμονής του και να αναζητήσει άλλη χώρα για εγκατάσταση και εργασία. Για παράδειγμα, γίνεται κάποιος πρόσφυγας γιατί βρίσκεται σε μια εμπόλεμη κατάσταση και κινδυνεύει άμεσα η ζωή του, όπως συμβαίνει τα τελευταία χρόνια στη Συρία. Άλλωστε, το διεθνές και ευρωπαϊκό δίκαιο προστατεύει τους πρόσφυγες.

 

Τι παρατηρείται, όμως, σήμερα; Μέσα σε έναν κύμα ανθρώπων, που ζητούν να σώσουν τις ζωές τους, εμπλέκονται και άλλοι που ανήκουν στην κατηγορία των οικονομικών μεταναστών. Αυτοί, φεύγουν από την πατρίδα τους και αναζητούν σε άλλες χώρες μια καλύτερη τύχη. Από αυτούς μερικοί έρχονται νόμιμα και πάρα πολλοί παράνομα.

 

Στη χώρα μας, τα τελευταία χρόνια, έχουν έρθει αρκετοί χωρίς καμιά νόμιμη διαδικασία. Κάποια πολιτικά μας κόμματα, σε ένα τόσο σοβαρό θέμα, «πουλούσαν» ανθρωπισμό και μιλούσαν για ανοιχτά σύνορα. Να θυμηθούμε ότι πριν από λίγα χρόνια δεκάδες παράνομους μετανάστες κάποιοι δικοί μας τους μετέφεραν με πλοίο από την Κρήτη στον Πειραιά και στη συνέχεια τους εγκατέστησαν στο κτήριο της Νομικής Σχολής Αθηνών, καταπατώντας κάθε έννοια ασύλου. Τι ντροπή, αλήθεια, για τη χώρα μας!!!

 

Επίσης, να μην ξεχνάμε ότι πριν από δύο (2) περίπου χρόνια, όταν πνίγηκαν κοντά στο Αγαθονήσι, αν θυμάμαι καλά, κάποιοι πρόσφυγες, υπήρξαν κόμματα και εφημερίδες που δυσφήμισαν τη χώρα μας στο εξωτερικό. Υποστήριζαν ότι αυτό έγινε και από αμέλεια των τότε κυβερνώντων. Τους τελευταίους μήνες, που πνίγηκαν και πνίγονται στα νερά του Αιγαίου δεκάδες πρόσφυγες, θεωρείται, περίπου, φυσιολογικό και ότι άλλοι φταίνε. Κρίνεται ως θετικό το γεγονός ότι μια εφημερίδα ζήτησε συγνώμη για την παλαιότερη τοποθέτησή της. Η δυσφήμιση, όμως για τη χώρα μας είχε γίνει και η καθυστερημένη συγνώμη χάνει, ως ένα βαθμό, την αξία της.

 

Τέτοιες ενέργειες, μαζί με άλλα λεκτικά κηρύγματα για ανθρωπισμό, ισότητα και ατομικά δικαιώματα, εξέπεμψαν μηνύματα σε όλη την οικουμένη ότι η Ελλάδα είναι ένα πρώτο καλό πέρασμα, προκειμένου οι πάσης φύσεως μετανάστες και πρόσφυγες να αναζητήσουν μια άλλη πλούσια χώρα. Έτσι, τον τελευταίο χρόνο, η χώρα μας μετατράπηκε σε ενδιάμεσο σταθμό για χιλιάδες πρόσφυγες και οικονομικούς μετανάστες ή λαθρομετανάστες. Επομένως, δεν έρχονται στη χώρα μας μόνο όσοι προέρχονται από την εμπόλεμη ζώνη της Συρίας αλλά πολλοί και από άλλες χώρες, όπως είναι το Ιράκ, το Αφγανιστάν, το Μαρόκο, η Σομαλία κ.α.

 

Παράλληλα, οι ευρωπαϊκές χώρες, που δεν βρέχονται από τη Μεσόγειο θάλασσα, έβλεπαν, θα έλεγα, με κάποια αδιαφορία το όλο ζήτημα. Μάλιστα, φρόντισαν, με τη συνθήκη του Δουβλίνου ΙΙ, να διασφαλίσουν, κατά το δυνατό, τα νώτα τους, σχετικά με τους οικονομικούς μετανάστες. Ας μη μιλάμε για διορατικότητα, γιατί όταν ήρθε το προσφυγικό τσουνάμι, και είδαν τους πρόσφυγες στην πόρτα τους, άρχισαν να συνέρχονται. Τώρα, προσπαθούν με κάθε μέσο να περιορίσουν τη ροή προσφύγων στη χώρα τους. Είδαμε και το κλείσιμο των συνόρων, αντίθετα από το διεθνές και το ευρωπαϊκό δίκαιο. Εκεί έφτασε η Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.).

 

Εύλογα, διερωτάται κανείς τι Ε.Ε έχουμε, όταν κάθε χώρα ενεργεί κατά βούληση και τι είδους ευρωπαϊκή αλληλεγγύη επικρατεί. Με τέτοια στάση και τέτοιες συμπεριφορές, τα αποτελέσματα είναι τραγικά για τους προσφυγομετανάστες. Η εικόνα της Ευρώπης στραπατσάρεται στην Ειδομένη και όχι μόνο. Η Ειδομένη, σήμερα αποτελεί καταισχύνη για την Ε.Ε., για την Ελλάδα και για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Αλλά και η χώρα μας, αδύναμη διπλωματικά και οικονομικά, έχει τις ευθύνες της και υφίσταται βαρύτατες συνέπειες. Δεν υπήρξε, δυστυχώς, και εδώ η πρόνοια για το μέλλον. Επιπόλαια, «υπεύθυνα» χείλη στο παρελθόν έκαναν λόγο για μετανάστες που αμέριμνα λιάζονταν. Συνετές φωνές, που έκρουαν των κώδωνα του κινδύνου από πέρυσι, χαρακτηρίζονταν εθνικιστικές. Τώρα, οι νυν κρατούντες τρέχουν και δεν φτάνουν. Αυτά που καταδίκαζαν παλαιότερα, «στεντορεία τη φωνή» τώρα τα θεωρούν απαραίτητα ή αυτονόητα και ρίχνουν την ευθύνη σε χώρες της Ε.Ε.

 

Αλλά ερωτώ: Δεν πειράζει που ενέπλεξαν και το ΝΑΤΟ στο προσφυγικό ζήτημα; (Να μην ξεχνάμε ότι κάποιοι, στο εγγύς παρελθόν, έβγαζαν σπυράκια, όταν άκουγαν για ΝΑΤΟ).Είναι καλό για τη χώρα μας, που θα έχουμε στα νησιά μας Τούρκους παρατηρητές; Ο τουρισμός δεν θα θιγεί, που η χώρα μας γίνεται ένα Κέντρο υποδοχής προσφύγων; Προοπτικά, θα έχει όφελος η Ελλάδα, που η Τουρκία, εκμεταλλευόμενη τη συγκυρία, προωθεί την ένταξή της στην Ε. Ένωση; Πόσοι είναι οι πρόσφυγες σήμερα στην Ελλάδα και πόσοι από αυτούς θα προωθηθούν και πότε σε άλλες χώρες της Ευρώπης; Τα κλειστά σύνορα ως πότε θα παραμένουν κλειστά;

 

Πριν από πολλές μέρες, επίσημα χείλη της κυβέρνησης διακήρυτταν ότι δεν αποκλείεται να κλείσουν τα σύνορα. Μήπως, πίσω από αυτή την ομολογία κρύβεται κάποια συμφωνία δοσοληψίας με τους εταίρους και το κουαρτέτο;

 

Ας μη μιλήσουμε για άλλα προβλήματα, που έχουν σχέση με την οικονομία, την ασφάλεια, την εγκληματικότητα, την καταπάτηση ιδιοκτησίας, που φυσικά έχουν και αυτά τη σημασία τους. Δυστυχώς, πληρώνουμε, γιατί βάζουμε σε πρώτη προτεραιότητα το κομματικό συμφέρον και επιπλέον δεν μάθαμε να είμαστε προμηθείς και να σκεφτόμαστε πριν δημιουργηθεί και οξυνθεί ένα πρόβλημα. Όλη αυτή την πολιτική, έχω την αίσθηση, ότι θα την πληρώνουμε ακριβά και για άγνωστο χρόνο.

 

Παράλληλα, και χώρες της Ε.Ε. αλλά και της Ευρώπης, γενικότερα, στην πράξη, δεν δείχνουν την απαραίτητη αλληλεγγύη ούτε προνοητικότητα. Φτάσαμε στο σημείο κάθε μία να νοιάζεται μόνο «για τα του οίκου της». Έτσι, όμως, δεν αποδυναμώνεται η Ε. Ένωση και δεν τρίζουν τα θεμέλιά της; Πού είναι ένα μελετημένο και ρεαλιστικό σχέδιο της Ευρώπης για το μεταναστευτικό και το προσφυγικό; Τι κάνει η Frontex; Θεσμικά, προβλέπεται να συντονίζει την επιχειρησιακή συνεργασία μεταξύ των κρατών μελών στον τομέα της διαχείρισης των εξωτερικών συνόρων. Γιατί αυτό δεν γίνεται πράξη και καλείται το ΝΑΤΟ; Είναι τυχαίο που εθνικιστικά ή πατριωτικά λεγόμενα κόμματα κερδίζουν έδαφος; Οι τελευταίες περιφερειακές εκλογές, σε τρία ομόσπονδα κρατίδια της Γερμανίας, αποδεικνύουν ότι η Ε.Ε. δεν πορεύεται καλά.

 

Τελικά, αν για την Ευρώπη, συνολικά, έχουμε ανησυχητικά μηνύματα και η χώρα μας πορεύεται σερνόμενη, τι να ελπίζει αυτός ο τόπος; Υπάρχει προοπτική; Θα τελειώσουν τα μνημόνια; Θα έρθουν επενδύσεις; Θα αυξηθεί η απασχόληση; Προσωπικά, στο ορατό μέλλον δεν το βλέπω.

Γιώργος Κ. Καπρινιώτης

Κατασκευή - Φιλοξενία: E-base.gr