ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗ

 ΤΗΣ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

«Τα παιδιά μου πηγαίνουν σε δημόσιο σχολείο

στις ΗΠΑ. Τα βιβλία τα σκίζουν και τα καίνε; Όχι.

 Τα επιστρέφουν»!

Γιώργος Μαστορίδης

    Το σχολικό και το κοινωνικοοικονομικό περιβάλλον δεν είναι στατικό, αλλά αντιθέτως μεταβάλλεται με γρήγορους ρυθμούς – ειδικά τα τελευταία χρόνια λόγω της ταχύτατης τεχνολογικής ανάπτυξης. Αντίστοιχα και η Εκπαίδευση οφείλει να είναι ανοιχτή στην αναδημιουργία και την αναβάθμιση των όρων και προϋποθέσεων όχι μόνο της παροχής των γνώσεων, αλλά κυρίως της βιωματικής εμπέδωσης των νέων μεθόδων Μάθησης. Οι Μαθητές στο Σχολείο πρέπει, ατομικά και ομαδικά, να καλλιεργούν ερευνητικά τις βασικές ψυχοπνευματικές λειτουργίες, Μνήμη, Κρίση και Φαντασία, να μαθαίνουν «Πως να μαθαίνουν».

    Σε όλα τα Εκπαιδευτικά Συστήματα η Δωρεάν Παιδεία  αποτελεί πρωταρχική υποχρέωση και φροντίδα του Κράτους, σύμφωνα με τις αποφάσεις που υιοθετήθηκαν από τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών στις 10 Δεκεμβρίου 1948, στην Παγκόσμια Διακήρυξη των Δικαιωμάτων και Καθηκόντων του Ανθρώπου, στο Άρθρο 26: «1.Καθένας έχει δικαίωμα στην εκπαίδευση. Η εκπαίδευση πρέπει να παρέχεται δωρεάν, τουλάχιστον στη στοιχειώδη και βασική της βαθμίδα. Η στοιχειώδης εκπαίδευση είναι υποχρεωτική. Η τεχνική και επαγγελματική εκπαίδευση πρέπει να εξασφαλίζεται για όλους. Η πρόσβαση στην ανώτατη παιδεία πρέπει να είναι ανοικτή σε όλους, υπό ίσους όρους, ανάλογα με τις ικανότητες τους». Στις αναπτυγμένες χώρες τα σχολικά- εκπαιδευτικά συστήματα της Δωρεάν Παιδείας έχουν ως ιδανικό στόχο την ατομική και κοινωνική πρόοδο με συνεχή ανανέωση των  Προγραμμάτων Σπουδών και των Σχολικών Εγχειριδίων (manual), ώστε να ανταποκρίνονται η μεθοδολογία και το περιεχόμενό τους τόσο στις εξελισσόμενες τεχνολογικές συνθήκες όσο και στις μεταβαλλόμενες κοινωνικές και ατομικές ανάγκες. Για την καθολική επίτευξη του στόχου αυτού οι δύο λέξεις κλειδιά είναι η Προσβασιμότητα σε Σχολική Αναγνωστική Βιβλιοθήκη και η Ποιότητα των Σχολικών Εγχειριδίων (manual). Επίσης, η Δωρεάν Παιδεία αποτέλεσε για τους λαούς πρώτη προτεραιότητα για την εμπέδωση και την εμβάθυνση της δημοκρατικής ιδεολογίας των πολιτών.

    Στη χώρα μας έχουν παρέλθει 54 χρόνια, πάνω από μισός αιώνας, από την πρώτη  εφαρμογή  του συστήματος της Δωρεάν Παιδείας με την έντονη προτροπή μάλιστα να μην οδηγήσει σε Δωρεάν Αμάθεια! Συγκεκριμένα, στις 3 Δεκεμβρίου του 1963 αποφασίστηκε από την τότε κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου τα διδακτικά βιβλία να διανέμονται Δωρεάν στα Σχολεία. Εκτός από την δωρεάν διανομή των σχολικών βιβλίων προέβλεπε την λειτουργία Σχολικών Αναγνωστικών Βιβλιοθηκών, την οικονομική στήριξη των αριστούχων με υποτροφίες κ.ά.  Έκτοτε το ελληνικό Εκπαιδευτικό Σύστημα Δωρεάν Παιδείας έχει ταυτιστεί με την δωρεάν βαρβαρότητα της σχολικής βιβλιοκαταστροφής. Και ενώ ψηφίστηκε ο Νόμος 1566/85, ο οποίος προβλέπει την επιστροφή των σχολικών βιβλίων για ΝΕΑ ΧΡΗΣΗ (Άρθρο 2, παρ. 7), όπως συμβαίνει σε όλα τα σύγχρονα συστήματα Δωρεάν Παιδείας, παρ’ όλα αυτά η ελληνική κοινωνία και πολιτεία με το συστημικό γράψιμο, σκίσιμο και κάψιμο(!) των σχολικών βιβλίων εξακολουθεί να σπαταλά κάθε χρόνο ακόμα και δανεικά χρήματα ή ευρωπαϊκά προγράμματα ΕΣΠΑ. Το σύστημα αυτό στην σχολική ζωή όχι μόνο υποβαθμίζει την δωρεάν παιδεία αλλά και προκαλεί τρεις τραγικές συνέπειες δημιουργώντας τα ακόλουθα προβλήματα:

   1.Ποιότητα: Δεν ανανεώνονται έγκαιρα τα Προγράμματα Σπουδών και τα Εγχειρίδια. Κάθε χρόνο, αντί για πραγματικά καινούργια σχολικά βιβλία, διανέμονται φωτοτυπικές ανατυπώσεις παλιών, μερικές φορές δεκαπέντε και είκοσι ετών.

   2.Προσβασιμότητα σε Σχολική Αναγνωστική Βιβλιοθήκη: Αδυνατεί να υπηρετήσει την πρωταρχική μαθησιακή λειτουργία, δηλαδή την αγάπη για την έρευνα με την πολλαπλή, συνδυαστική και ερευνητική, χρήση των έντυπων και ηλεκτρικών βιβλίων

    3.Απαξίωση της έννοιας του Βιβλίου: Το βιβλίο υποβαθμίζεται και ως άυλη, πνευματική και ως υλική, οικονομική, αξία τόσο στο Σχολείο όσο και την Κοινωνία. Δεν είναι υπερβολή ότι στους Δασκάλους και τους Μαθητές, στην ελληνική κοινωνία και πολιτεία, έχει διαμορφωθεί η αντίληψη ότι τα βιβλία «τα φέρνει ο πελαργός»! Η αντίληψη αυτή οδηγεί και στην υποδόρια διολίσθηση σε ακραίες σχολικές και κοινωνικοπολιτικές συμπεριφορές και πρακτικές.

     Ο πολιτισμός όμως και η πνευματικότητα ενός λαού κρίνονται εκτός των άλλων και από την ευαισθησία του απέναντι στα βιβλία ως πνευματικά και πολιτιστικά αγαθά. Η μεγάλη παρεξήγηση και παρανόηση οφείλεται κυρίως στο ότι τα βιβλία διανέμονται δωρεάν για σχολική Χρήση- ορθολογική, παιδαγωγική, μαθησιακή- και  όχι για Κτήση. Είναι χαρακτηριστική η δήλωση του Καθηγητή Βασίλη Βασιλείου στην εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ του Τύπου (2/4/17): «Τα παιδιά μου πηγαίνουν σε δημόσιο σχολείο στις ΗΠΑ. Τα βιβλία τα σκίζουν και τα καίνε; Όχι. Τα επιστρέφουν»! Η καταστροφή τους αποτελεί σύμβολο αξιακής υστέρησης και πνευματικής, οργανωτικής και διοικητικής, αθλιότητας. Το ελληνικό Εκπαιδευτικό Σύστημα, το ελληνικό Σχολείο, υποβαθμίζει, απαξιώνει και ακυρώνει την σημασία και την αξία όχι μόνο του δωρεάν βιβλίου, αλλά και της Δωρεάν Παιδείας συνολικά. Η υποβάθμιση είναι τόσο τραγική, ώστε να καθιστά άμεση την πρωτοβουλία για την ανατροπή της με πρωταρχικό στόχο τις αναγκαίες αλλαγές για    την Δωρεάν Παιδεία Σύγχρονης Ποιότητας και κυρίως την εφαρμογή του Νόμου 1566/85.

     Ο εθνικός ποιητής Διονύσιος Σολωμός σε μία προτροπή του παρακινούσε: «κλείσε μέσα στην ψυχή σου την Ελλάδα και θα αισθανθείς μέσα σου να λαχταρίζει κάθε είδος μεγαλείου». Οι ενεργοί δημοκρατικοί πολίτες, έχουμε πρώτιστο καθήκον, αλλά και έννομο συμφέρον ως φορολογούμενοι, να «κλείσουμε στην ψυχή μας την Δωρεάν Παιδεία και Δημοκρατία» και να απαιτήσουμε, όπως οι Νέοι της δεκαετίας του ’60,  την Ποιοτική Αναβάθμισή τους. Η δημοκρατική και βιβλιοθηκοκεντρική Ποιοτική Δωρεάν Εκπαίδευση θα συμβάλει στην γενικότερη Πρόοδο και Ανάπτυξη  της ελληνικής Κοινωνίας και Πολιτείας.

07/04/2017     mastoridisg@gmail.com

 

 

Κατασκευή - Φιλοξενία: E-base.gr