Στην Ιταλία των 60 εκατ. η νέα Κυβέρνηση

αποτελείται μόνο από δεκαοκτώ (18) Υπουργούς

     Γιώργος Μαστορίδης

  

   Μετά την παραίτηση του Ρέντσι, ορκίστηκε τον περσμένο Δεκέμβριο η νέα κυβέρνηση της Ιταλίας, η οποία είναι ολιγομελής σε σχέση με τον συνολικό πληθυσμό της χώρας των εξήντα(60) εκατομμυρίων, εφόσον αποτελείται μόνο από δεκαοκτώ(18) Υπουργούς. Ο περιορισμένος αριθμός των κυβερνητικών στελεχών και η διακήρυξη «για μια οικονομική πολιτική προσανατολισμένη στην ανάπτυξη» αποτελούν σαφείς ενδείξεις για την επίτευξη των διοικητικών και διαχειριστικών στόχων.

 

     Ασφαλώς, η ολιγομελής ή πολυμελής σύνθεση των κυβερνητικών σχημάτων αποτελεί μόνο μία ένδειξη, εγγύηση επιτυχίας δεν είναι μόνο η ποσότητα αλλά και η ποιότητα των μελών ενός κυβερνητικού σχηματισμού. Για παράδειγμα, οι αρρωστημένες ιδεοληπτικές φαντασιώσεις για την «επανάσταση» και τους ταξικούς εχθρούς είναι σαφής ένδειξη αντικοινωνικής πολιτικής. Επίσης, είναι γεγονός ότι αρκετοί πολιτικοί ενδιαφέρονται λιγότερο για την προσφορά τους στο «κοινωνικό κράτος» και πολύ περισσότερο για τα αξιώματα και τα προνόμια, τις τιμές και τους μισθούς που εξασφαλίζουν οι κυβερνητικές-διοικητικές θέσεις. Και εκτός αυτών είναι βέβαια η διαχείριση των χρημάτων του κρατικού προϋπολογισμού. Στην πράξη λοιπόν η ελληνική κυβερνητική εκατονταποδαρούσα αποδεικνύεται πολυέξοδη και αντιαναπτυξιακή, αντί να μειώνει συνεχώς αυξάνει το κρατικό χρέος. Ένας υπουργός μάλιστα δήλωσε χαλλλαρά απολαμβάνοντας τον φραπέ: «Το χρέος είναι αέρας, γι’ αυτό και εμείς θα τους πληρώσουμε με αέρα».

 

       Χαρακτηριστική είναι η ευκολία στην αύξηση των φόρων, αντί για την περικοπή των κρατικών δαπανών. Και ολόκληρο το χρέος εάν διαγραφεί, με αυτές τις κυβερνητικές πρακτικές και μεθόδους, με την ασυλλόγιστη σπατάλη από το κομματικό πελατειακό κράτος, θα ξαναγίνει «βουνό». Είναι μάλιστα εντυπωσιακό ότι η πολυπληθής ελληνική κυβέρνηση συμπληρώνει σχεδόν δύο χρόνια στην εξουσία και δεν είναι σε θέση να προβάλει στο ενεργητικό της ούτε μία, έστω και μικρή, μείωση φόρου. Αντίθετα με έντονες τάσεις καθεστωτισμού, συνεχώς προσθέτει νέες επιβαρύνσεις και μάλιστα εφαρμόζοντας την ίδια τακτική και ακολουθώντας την ίδια συνταγή προσδοκά… ανάπτυξη, η ποία φυσικά δεν έρχεται. Η νέα καταιγίδα πρόσθετων φόρων, η υπερφορολόγηση φυσικών και νομικών προσώπων, συνοδεύεται από τη δημιουργία νέων υπουργείων και δημιουργείται γραφείο Πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη για το «κοινό καλό» των ημετέρων. Με ταυτόχρονες δηλώσεις για δήθεν πόλεμο εναντίον της λιτότητας υφυπουργός, αν και δεν έχει αποκτήσει ακόμα καμία αρμοδιότητα, έχει ήδη στο ιδιαίτερο γραφείο του δεκαπέντε υπαλλήλους. Φρόντισε μάλιστα να τους εγκρίνει και εκατοντάδες… υπερωρίες μέσα στις γιορτές.

 

   Το ελληνικό κυβερνητικό έλλειμμα ποιότητας και σοβαρότητας οδηγεί σε νέο ταμειακό κρατικό έλλειμμα με συνεχιζόμενη οπισθοδρόμηση και οικονομική παρακμή, όπως δείχνουν τα γεγονότα: 1. Υπερφορολόγηση των πολιτών, 2. Αύξηση των κρατικών δαπανών, 3. Διορισμοί των φίλων και συγγενών, 4. Λουκέτα στις επιχειρήσεις, 5. Περικοπές στις συντάξεις, 6. Υψηλή ανεργία, 7. Μετανάστευση των νέων στο εξωτερικό, 8. Καταφυγή των επιχειρήσεων στις γειτονικές χώρες. Με βάση αυτά τα γεγονότα δεν αποκλείεται καθόλου να συμβεί, αυτό που περιγράφει ο Συγγραφέας Έρνεστ Χεμινγουέι στο κλασικό μυθιστόρημα, «Ο ήλιος ανατέλλει ξανά» (1926): «Πώς πτώχευσες;», ρώτησε ο Μπιλ. «Με δύο τρόπους», απάντησε ο Μάικ. «Στην αρχή σταδιακά και μετά ξαφνικά».

   Το μέγα πλήθος των Υπουργών, η στοιχειώδης αδυναμία κυβερνητικού συντονισμού και η ατέρμονη κομματική αερολογία προκάλεσαν όχι μόνο την πλήρη αποτυχία, αλλά και απειλούν με την απόλυτη εφιαλτική καταστροφή. Ο φορολογικός στραγγαλισμός των πολιτών αποκόπτει κάθε ελπίδα για οικονομική ανάπτυξη και οδηγεί τους αδύναμους στη σταδιακή φτωχοποίηση. Γι’ αυτό αργά ή γρήγορα η κοινωνική αποδοχή των αποτυχημένων κυβερνώντων μπορεί και πρέπει να συρρικνωθεί και να επιστρέψει στο3%. Μόνο έτσι είναι δυνατόν να επιτευχθεί η αλλαγή στην κοινωνία και την πολιτική οικονομία.

10/1/2017   www.politistikomellon.eu

Κατασκευή - Φιλοξενία: E-base.gr