Από το 2000 στο 2015


Γιώργος Κ.Καπρινιώτης  

 

Ας κάνουμε  μια μικρή αναδρομή στην πορεία της Ελλάδας κατά τον 21ο αι. Αρχικά, να  σημειώσουμε ότι η Ελλάδα έγινε δεκτή  στην Ευρωζώνη και στο ευρώ το έτος 2000. Το 2001, επί κυβερνήσεως Σημίτη, η απόσυρση του νομοσχεδίου του κ. Γιαννίτση, για το Ασφαλιστικό, ήταν ένα από τα μεγάλα λάθη. Τότε, αντέδρασαν οι πάντες, στελέχη του κυβερνώντος κόμματος, όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης και οι συνδικαλιστές όλων των χώρων. Κάποιοι, μάλιστα, έκριναν παράλογο να ασχολούμαστε για ένα πρόβλημα της δεκαετίας του 2010. Τόση διορατικότητα και τόση ανευθυνότητα επικρατούσαν. Αποτέλεσμα: το πρόβλημα του Ασφαλιστικού παραμένει μέχρι σήμερα άλυτο, μας ταλανίζει όλους και θα μας ταλαιπωρεί και στα επόμενα χρόνια. Την απόσυρση εκείνου του νομοσχεδίου την χρεώνουμε, κυρίως, στο τότε πρωθυπουργό.
Ένας δεύτερος μεγάλος σταθμός στην οικονομία της χώρας ήταν οι καταχρήσεις που έγιναν στα ολυμπιακά έργα. (Οι επιτυχημένοι, κατά τα άλλα, ολυμπιακοί αγώνες έγιναν το 2004). Φαίνεται ότι διασπαθίστηκαν πολλά χρήματα και φόρτωσαν τη χώρα με ελλείμματα και αύξηση του χρέους.
    Ύστερα, ήρθε η μοιραία πενταετία (2004-2009) του Κ. Καραμανλή. Ο χαρακτηρισμός ανήκει σε έγκριτους και επιφανείς δημοσιογράφους της εφημερίδας «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ». Θα μπορούσε να πει κανείς ότι καθοριστικό ρόλο στον εκτροχιασμό της οικονομίας έπαιξε η διετία 2007-2009. Θυμίζω ότι το 2007 προκηρύχτηκαν πρόωρες βουλευτικές εκλογές με εθνικό θέμα την οικονομία. Μέτρα για τη διόρθωση της οικονομίας όχι μόνο δεν ελήφθησαν, αλλά διογκώθηκαν τα προβλήματα με χιλιάδες διορισμούς ημετέρων. Φτάσαμε στο 2009. Το χρέος εκτινάχτηκε και το έλλειμμα έφτασε περίπου στο 15% του ΑΕΠ. Έτσι, τουλάχιστον, μας είπαν οι στατιστικές υπηρεσίας Ελλάδας και Ευρώπης. Αυτό σε χρήματα κόστισε 32 δις ή κατ’ άλλους 35 δις. Να κάνεις εκλογές, για να διορθώσεις την οικονομία και μετά να την στέλνεις στο βάραθρο, δεν συγχωρείται.
    Ακολούθησαν οι πρόωρες, πάλι, εκλογές του 2009 και η άνοδος στην πρωθυπουργία του Γ. Παπανδρέου. Φάνηκε λίγος προκειμένου να αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση, στην οποία ήδη βρισκόταν η χώρα και έκανε το λάθος να μην καλέσει, από την αρχή,  σε συνεργασία και τα άλλα κόμματα.
    Το 2010 η χώρα μπήκε στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης και στο ΔΝΤ. Λέγεται ότι χώρες της Ε.Ε. ήθελαν ως χρηματοδότη δανειστή και το ΔΝΤ. Υπήρχε άλλη δυνατότητα, προκειμένου η χώρα μας να δανειστεί με χαμηλά σχετικά επιτόκια, μιας και τα επιτόκια των αγορών ήταν απλησίαστα; Απάντηση οριστική δεν έχουμε. Ο δημοσιογράφος κ. Ιγνατίου κάνει αναφορά σε βιβλίο που εξέδωσε πρόσφατα. Δεν το έχω διαβάσει. Όμως, λογικό και δίκαιο είναι να διερευνηθεί πώς έφτασε η οικονομία στο γκρεμό και πώς το έλλειμμα του έτους 2009  έφτασε, περίπου,  στο  15% του ΑΕΠ.
    Γεγονός είναι ότι το 2010 αποτελεί αρνητικό σταθμό στην πορεία της χώρας μας. Μπήκαμε σε έναν μηχανισμό ευρωπαϊκής στήριξης και σε ένα πλαίσιο χρηματοδότησης, που συνοδευόταν από μνημόνια, αξιολόγηση και  επώδυνα μέτρα.
    Τι θα περίμενε κανείς, όταν η Ελλάδα μπήκε στη στενωπό της κρίσης; Φυσικά και λογικά, ένωση όλων των κομματικών δυνάμεων, εθνική ενότητα και εθνική ομάδα διαπραγμάτευσης, για να μπορούσε η χώρα, όσο γινόταν πιο γρήγορα, να απευθυνθεί στις αγορές για δανεισμό. Φυσικά, θα μπορούσαν να κληθούν και οι μεγαλοσυνδικαλιστές, προκειμένου να εξασφαλιστεί η μέγιστη δυνατή συναίνεση. Έτσι, πράττουν άλλες χώρες, όπως η Σουηδία, η Β. Ιρλανδία, η Πορτογαλία κ.α., όταν το καλεί η ανάγκη. Δυστυχώς, δεν έγινε αυτό στη χώρα μας, όχι μόνο στην αρχή, αλλά ούτε και αργότερα, όταν είδε τα σκούρα ο κ. Γ. Παπανδρέου.
    Τελικά, η αδήριτη ανάγκη των πραγμάτων συνετέλεσε ώστε να έχουμε μια διακομματική κυβέρνηση, τον Νοέμβριο του 2011, με πρωθυπουργό τον κ. Λ. Παπαδήμο. Όμως, το 2012 οδηγηθήκαμε πάλι σε πρόωρες εκλογές και την εξουσία πήρε ο κ. Σαμαράς, ο οποίος σχημάτισε κυβέρνηση με την στήριξη ΠΑΣΟΚ και  ΔΗΜΑΡ. Να σημειώσουμε ότι προεκλογικά ο κ. Σαμαράς υποσχόταν επαναδιαπραγμάτευση και κατάργηση των μνημονίων. Όταν, όμως, ανέλαβε την πρωθυπουργία, βάδισε κι αυτός στο δρόμο της τρόικας και των μνημονίων. Έτσι, καταλάβαμε  ότι από το 2010 και μετά τα μνημόνια αποτελούσαν μονόδρομο, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ επέμενε στην άμεση κατάργησή τους.
    Έτσι, φτάσαμε στο 2014 και ήδη είχαμε κάποια θετικά αποτελέσματα: Πρωτογενές πλεόνασμα και μια δειλή δοκιμαστική έξοδο προς τις  αγορές. Είναι απορίας άξιο γιατί η τρόικα, όπως είχε υποσχεθεί, δεν προχώρησε στη ρύθμισε του χρέους, αφού είχε επιτευχθεί πρωτογενές πλεόνασμα. Το πρόγραμμα των μνημονίων έληγε τον Φεβρουάριο του 2015. Όμως, η αντιπολίτευση, εκμεταλλευόμενη την εκλογή του προέδρου της δημοκρατίας – και κάνοντας κατάχρηση, κατά τη γνώμη μου - προκάλεσε εκλογές στις 25 Γενάρη 2015. Τις κέρδισε ο ΣΥΡΙΖΑ με επικεφαλής τον κ. Τσίπρα, με βασική υπόσχεση την επαναδιαπραγμάτευση, το σκίσιμο των μνημονίων, την κατάργηση των εφαρμοστικών νόμων με ένα άρθρο και την κατάργηση της λιτότητας. Αντί αυτών πήρε παράταση του προηγουμένου προγράμματος και αφού σπατάλησε πέντε μήνες σε συνεχείς και ατέρμονες διαπραγματεύσεις, φτάσαμε στο άστοχο, διχαστικό και καταστροφικό δημοψήφισμα της πέμπτης Ιουλίου.
    Να υπογραμμίσουμε, σε αυτό το σημείο, ότι η συμφωνία στις 20/2/15 μεταξύ Ελλάδας και Γιουρογκρούπ ήταν ο προάγγελος για όσα ακολούθησαν. Αναφερόταν , ανάμεσα σε άλλα, ότι η παράταση αυτή θα παράσχει  τη γεφύρωση του χρόνου για τις συζητήσεις προς μία πιθανή επόμενη διευθέτηση (συμφωνία) μεταξύ του Γιουροφγρούπ, των θεσμών και της Ελλάδας.

    Τελικά. επικράτησε η λογική και, με την καθοριστική ψήφο των κομμάτων της αντιπολίτευσης, επήλθε συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και εταίρων της Ευρωζώνης για ένα τρίτο μνημόνιο τριετούς διάρκειας. Τώρα πια, έγινε πιο σαφές ότι προχωράμε σε μια προδιαγεγραμμένη πορεία (υπάρχουν μερικά μόνο περιθώρια για παρέκκλιση) και τα μνημόνια αποτελούν αναγκαιότητα, μόνο που η ασυνεννοησία και η διαπάλη των κομμάτων παρατείνει σε βάρος του λαού τη διάρκεια των μνημονίων, τη λιτότητα και την ανεργία.  Άρα, επιβεβαιώνεται ότι ο διαχωρισμός των Ελλήνων σε μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς ήταν τεχνητός και γινόταν μόνο για εκμετάλλευση από τα κόμματα. Τρία κόμματα, ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, εκμεταλλευόμενα την οικονομική κρίση -και όχι μόνο- πήραν διαδοχικά την σκυτάλη της εξουσίας.
Πόσο άλλο, όμως, θα πληρώνει αυτή την κρίση ο ελληνικός λαός; Είναι καιρός για σοβαρότητα, για αλήθεια και  για εθνική στρατηγική και συνεννόηση. Δεν πάει άλλο αυτή η κατάσταση. Είναι παράλογο να διαιωνίζεται τόσο πολύ αυτή η κρίση, η ανεργία να εκτοξεύεται και οι θυσίες του λαού να μην έχουν αντίκρισμα.
«Το έθνος πρέπει να θεωρεί εθνικό ό,τι είναι αληθές» (Διονύσιος Σολωμός).
(Γιώργος Κ. Κ.Καπρινιώτης  11/9/2015).

Κατασκευή - Φιλοξενία: E-base.gr