Κράτος  πολίτες και πολιτικοί

                Κράτος και πολίτες αποτελούν μια αναπότρεπτη δυαδική ενότητα  στην πορεία κάθε κοινωνίας. Αυτό σημαίνει ότι, για να πορεύεται σωστά,  πρέπει να υπάρχει ευνομία, τήρηση των νόμων, αλληλοκατανόηση και αλληλοϋποστήριξη. Δυστυχώς, στη χώρα μας, από τότε που απελευθερώθηκε, κράτος και πολίτες βρίσκονται σε μια ιδιότυπη σχέση. Άλλοτε, υπάρχει πελατειακή σχέση, εφόσον αλληλοεξυπηρετούνται και άλλοτε εχθρική σχέση, όταν βλάπτονται συμφέροντα.

                Να σημειώσουμε, σε αυτό το σημείο, ότι στην Ελλάδα ( σε πάρα πολλά θέματα) το κράτος ταυτίζεται με την εκάστοτε κυβέρνηση. Η διοίκηση, ακόμη και  σε περιφερειακό επίπεδο, εξαρτάται από την κεντρική διοίκηση, δηλαδή από τους κυβερνώντες. Αντίθετα, σε άλλες χώρες (αναφέρω ενδεικτικά την Ιταλία, το Βέλγιο και την Ολλανδία) η διοίκηση εργάζεται αυτοτελώς, ανεξάρτητα από την κυβέρνηση. Έτσι, έχουμε δει σε αυτές τις χώρες να πορεύονται επί μήνες, χωρίς στην ουσία να υπάρχει κυβέρνηση.

                Στα τελευταία χρόνια της κρίσης οι σχέσεις κυβερνώντων και πολιτών εξακολουθούν να παραμένουν ως σχέσεις αμφισβήτησης ή εχθρότητας αλλά και ταύτισης, εφόσον εξασφαλίζονται εξυπηρέτηση και «τακτοποίηση». Το κράτος, με τις υπηρεσίες του, αντιμετωπίζει τον πολίτη ως εχθρό, ως πονηρό και ως άνθρωπο που εφευρίσκει μύριους τρόπους, προκειμένου να το εξαπατήσει  και να εξυπηρετήσει το δικό του συμφέρον. Οι πολίτες, από την άλλη πλευρά, βλέπουν το κράτος ως εκμεταλλευτή και καταπιεστή. Οι ίδιοι, βέβαια, προκειμένου να εξυπηρετήσουν το συμφέρον τους , δεν  σέβονται τους νόμους, δεν πληρώνουν τα δάνειά τους και, όποτε δίνεται ευκαιρία, καταπατούν δημόσιες εκτάσεις, οικοδομούν παράνομα, κάνουν καταλήψεις δημόσιων χώρων ή κτιρίων και γενικά, ένας σημαντικός αριθμός πολιτών κάνει «ό,τι του καπνίζει». Επιβεβαιώνεται, δυστυχώς, ο Τσόρτσιλ, που έλεγε: «αν θέλεις να εξευτελίσεις έναν νόμο, δώσε τον στους Έλληνες να τον εφαρμόσουν».

                Όλα αυτά συμβαίνουν, επειδή οι κυβερνώντες, για να εξασφαλίζουν ψήφους, κάνουν τα στραβά μάτια. Έχει στεριώσει από γεννησιμιού του το νεοελληνικό κράτος, ως κράτος καθαρά πελατειακών σχέσεων. Έτσι, αξιοκρατία, με όλη τη σημασία της λέξης, και παρά τις υποσχέσεις, δεν εξασφαλίστηκε ποτέ στην Ελλάδα. Απόρροια αυτής της αναξιοκρατίας είναι και ο μη επαρκής έλεγχος και η ανυπαρξία  αξιολόγησης.

                Ένα άλλο τραγικό, που συμβαίνει στη χώρα μας, είναι και η ταύτιση της εξουσίας με τη διαφθορά. Βέβαια, το φρούτο αυτό  δεν ευδοκιμεί μόνο στη χώρα μας, αν λάβουμε υπόψη και αυτό που έλεγε ο Αμερικανός οικονομολόγος Φρίντμαν: «Η εξουσία διαφθείρει. Αυτό είναι το τίμημα της εξουσίας. Φαίνεται, όμως, πως τα οφέλη από την άσκηση της εξουσίας είναι τόσο πολλά, που κανένας δεν υπολογίζει το τίμημα». Στην Ελλάδα κράτος  σημαίνει εξουσία, δύναμη και δυνατότητα να εξασφαλίσεις, με οποιοδήποτε μέσο, χρήματα, κτήματα, ακίνητα, θέσεις , όνομα  και ό,τι άλλο μπορεί να σκεφτεί ανθρώπινος νους. Άλλωστε, ο νόμος περί ευθύνης των υπουργών (διάβασε ανευθυνότητας) και το καθεστώς της παραγραφής καλά κρατούν. Ο Εμμανουήλ Ροΐδης ( 1836 –  1904) έγραφε για πρόσωπο που είχε διατελέσει υπουργός ότι γνώριζε δώδεκα τρόπους να προσπορίζεται χρήματα, εκ των οποίων ο τιμιότερος είναι η κλοπή. Σήμερα, άραγε πόσοι τρόποι να υπάρχουν ώστε να προσπορίζεται οφέλη ένας πολιτικός;

                Όλα τα ανωτέρω, και όχι μόνο, συνετέλεσαν ώστε να φτάσουμε στο μη περαιτέρω. Οι πολιτικοί μας, κατά κύριο λόγο, δεν λειτούργησαν ως προμηθείς, δεν έδειξαν στοιχειώδη διορατικότητα, δεν είπαν την αλήθεια, δεν τραβούσαν το χαλινάρι την κατάλληλη στιγμή και δεν καθοδήγησαν σωστά τον ελληνικό λαό. Έτσι, η κρίση θρονιάστηκε για τα καλά και η φτωχοποίηση της ελληνικής κοινωνίας  όχι μόνο παραμένει, αλλά και εντείνεται. Το Ινστιτούτο Γερμανικής Οικονομίας της Κολωνίας (IW) διαπιστώνει   ότι η φτώχεια στην Ελλάδα αυξήθηκε κατά 40% από το 2008 μέχρι το 2015).

Από τους πολιτικούς δύσκολα μπορεί να αντλήσει κανείς αξιοπιστία και  αισιοδοξία για ουσιαστική αλλαγή στη χώρα μας. Και αφού η δημοκρατία προέρχεται από το λαό, μια ελπίδα απομένει, να πάρει την υπόθεση στα χέρια του ο λαός. Να πάψει να παρασύρεται από λαμπερά πρόσωπα και να βάλει κάτω την απλή λογική. Πάνω από όλα, να αμφισβητεί οτιδήποτε λέγεται, να  σκέφτεται λογικά και να κρίνει, κυρίως, με βάση το δημόσιο συμφέρον.

Γιώργος Κ. Καπρινιώτης

 

Κατασκευή - Φιλοξενία: E-base.gr