Ο τροχός του χρόνου γυρίζει ασταμάτητα και περιμένουν λαοί και κράτη  πρόοδο, αλλαγή προς το καλύτερο, ανάπτυξη και λύση στα σοβαρά προβλήματα. Αλλά, δυστυχώς η πορεία δεν είναι πάντα ανοδική ούτε ευθύγραμμη. Η χώρα μας, λίκνο του πολιτισμού και της δημοκρατίας, τα τελευταία χρόνια, από ασυγχώρητη αμέλεια των κυβερνώντων, παραδέρνει στα μνημόνια και στη στασιμότητα. Φυσικά, το μέγα λάθος ήταν που δεν έγινε πρόληψη στο κακό. Οι διαβεβαιώσεις των πολιτικών μας έδιναν φρούδες ελπίδες στα λαό και όταν ήρθε, αναπόφευκτα, η δίνη της κρίσης, τότε έγινε αντιληπτό ότι μέχρι τότε στραβά αρμενίζαμε. Η ιστορία μας τίποτε δεν δίδαξε ούτε τους πολιτικούς ούτε τους πολίτες. Έτσι, όπως λέει και ο Καβάφης. «Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ/ μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μας έκτισαν τείχη», αλλά, βέβαια,  με τη δική μας άδεια.

 

 

Η συνέχεια είναι γνωστή και ανομολόγητη. Αλλεπάλληλες κυβερνήσεις τάιζαν με σανό τους Έλληνες. Με την μεγαλύτερη ευκολία εξαπατούσαν το λαό. Ως αντιπολίτευση τα κόμματα λαϊκής επιρροής έταζαν λαγούς με πετραχήλια, καμώνονταν τους  αντιμνημονιακούς, ζητούσαν από την κυβέρνηση να πάρει μέτρα, για να έχει πολιτικό κόστος, και ως κυβέρνηση τον καλούσαν σε πολλαπλές θυσίες και τον παραμύθιαζαν με έξοδο στις αγορές σε ένα ή δύο χρόνια. Ακούγαμε ότι το τρένο της ανάπτυξης  μπαίνει ή θα μπει  στις ράγες, αλλά φαίνεται ότι ούτε ράγες έχουμε ακόμη εξασφαλίσει. Θα ακολουθήσει το τρένο και μετά η ανάπτυξη. Τρέχα γύρευε, δηλαδή.

 

 

Από το 2010 –το έτος που μπήκε η χώρα μας στη  σήραγγα των μνημονίων - μέχρι σήμερα πήραν τα ηνία της εξουσίας, βασικά,  τρία κόμματα και η κατάσταση παραμένει επικίνδυνη. Ο φόβος για έξοδο από την Ευρωζώνη και από την Ευρωπαϊκή Ένωση επισείεται σταθερά.

 

 

Άκουγε ο λαός ότι το 2011 θα έβγαινε η χώρα μας από την κρίση και θα δανειζόταν ως κανονική χώρα από τις γνωστές αγορές, όπως και στο παρελθόν. Μετά, του έλεγαν ότι αυτό θα γίνει το 2012, έπειτα το 2014 (τότε μάλιστα, σημειώθηκε και μια πρώτη δειλή προσπάθεια εξόδου προς τις αγορές) ύστερα το 2016,  τώρα γίνεται λόγος για το 2017 ή το 2018. Με ένα λόγο, παραμένουμε υποχείριοι των δανειστών μας για έξι (6) συνεχή χρόνια, η ανεργία καλπάζει, χιλιάδες, κυρίως νέοι, πήραν των ομματιών τους προς το εξωτερικό, τα μέτρα συνεχίζονται, ο εθνικός πλούτος της χώρας έχει υποθηκευτεί, αποστραγγίζονται τα πορτοφόλια των νοικοκυριών, η ανάπτυξη παραμένει ζητούμενο, η υπόληψη και το κύρος της χώρας μας μειώνονται σταθερά και οι πολιτικοί μας εξακολουθούν να πολιτεύονται με ψεύτικες υποσχέσεις. Ζούμε στο ίδιο μήκος κύματος της αβεβαιότητας, της απογοήτευσης και του φόβου για μια εξαετία, λες και ήταν χτες (201), λες και σταμάτησε ο χρόνος. Και το χειρότερο, δεν γνωρίζουμε αν και πότε θα φθάσουμε σε λιμάνι απάνεμο.

 

 

Να θυμίσουμε ότι και άλλα κράτη της Ευρωζώνης, αλλά και έξω από αυτή, γνώρισαν οικονομική κρίση αλλά με τα κατάλληλα μέτρα που πήρε η καθεμιά, ανέκαμψαν και μπήκαν πάλι σε τροχιά ανάπτυξης. Αναφέρουμε, ενδεικτικά, την Ιρλανδία, την Κύπρο και την Ισλανδία. Εμείς, έχουμε μείνει, όχι μετεξεταστέοι αλλά στάσιμοι.

 

 

Παράλληλα, πασχίζουμε ως χώρα να ρυθμίσουμε ή να μειώσουμε το χρέος, που δεν είναι αντιμετωπίσιμο. Οι δανειστές μάς πήρανε χαμπάρι γιατί, με όσα είδαν να γίνονται στην Ελλάδα, δεν τρέφουν καμία εμπιστοσύνη. Έτσι, ενώ είχαν υποσχεθεί ρύθμιση του χρέους, εφόσον πετύχαινε η χώρα μας πρωτογενή πλεονάσματα, δεν τήρησαν την υπόσχεσή τους, όταν το έτος 2014 το είχε επιτύχει αυτό.

 

Αλλά, εκτός από το εθνικό χρέος υπάρχουν και τα ιδιωτικά κόκκινα δάνεια που έχουν ξεπεράσει ήδη κατά πολύ τα  εκατό δισεκατομμύρια ευρώ. Βλέπετε κράτος, τράπεζες και πολίτες συμπορεύονταν. Βίοι παράλληλοι. Όλα αυτά καλούνται να τα πληρώσουν οι συνεπείς και οι ευσυνείδητοι πολίτες. Είπατε τίποτε για κράτος δικαίου και κοινωνικής δικαιοσύνης;

 

 

Τι απομένει; Έχω την αίσθηση ότι αρκετά κράτησαν ο εμπαιγμός, η εξαπάτηση και η αδικία. Είναι καιρός όλοι μαζί, κόμματα και λαός,  να πετύχουμε μια άδολη εθνική συναίνεση. Σε αντίθετη περίπτωση,  η χώρα θα περιπίπτει από τον Άννα στον Καϊάφα και κάθε χρόνο θα λέμε  «λες και ήταν χτες» ή «τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου».

 

(Θεσπρωτική, 3/4/Δεκεμβρίου 2016).

 

 

Κατασκευή - Φιλοξενία: E-base.gr