Η Ισλανδία (χώρα των πάγων, που βρίσκεται ανάμεσα στη Β. Σκοτία, Γροιλανδία και Νορβηγία) αυτόν τον καιρό βρίσκεται στην αθλητική επικαιρότητα για τις επιδόσεις της στο ποδόσφαιρό. Η χώρα αυτή με πληθυσμό 130.000 κατοίκων, περίπου, συμμετέχει για πρώτη φορά στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα εθνικών ομάδων ποδοσφαίρου (Γιούρο) και έχει καταφέρει να προκριθεί στις οχτώ (8) καλύτερες ομάδες της Ευρώπης. Μάλιστα, στη φάση των 16 απέκλεισε την Αγγλία, που, όπως είναι γνωστό, έχει καθιερώσει τη σύγχρονη μορφή του ποδοσφαίρου κατά τον 19ο αι.

                Να αναφέρουμε, στο σημείο αυτό, ότι πριν από λίγο καιρό, σε ένα φιλικό παιχνίδι με την Ελλάδα, η Ισλανδία επικράτησε με σκορ 3-2. Η χώρα μας, από το απίστευτο το έτος 2004, όταν κατέκτησε το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, έφτασε στο σημείο να αποκλειστεί για την τελική φάση του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος, χάνοντας, και μάλιστα δύο φορές, εκτός των άλλων και από τα Νησιά Φερόε, που έχουν πληθυσμό 50.000 κατοίκους.

Να είναι σύμπτωση άραγε, που η δίνη της οικονομικής κρίσης παρέσυρε και το ελληνικό ποδόσφαιρο; Ίσως.

Η Ισλανδία, για να επανέλθουμε στη χώρα αυτή, έχει να παρουσιάσει, αντίθετα με την Ελλάδα, και μια άλλη μεγάλη επιτυχία. Ποια είναι αυτή; Κατόρθωσε να ξεπεράσει τη δική της οικονομική κρίση. Η κρίση στην Ισλανδία συνέβη το έτος 2008. Είχε προηγηθεί η κατάρρευση της Lehman Brothers στις ΗΠΑ. Οι μεγαλύτερες τράπεζες, τρεις τον αριθμό, κατέρρευσαν, το νόμισμα, η ισλανδική κορώνα, μειώθηκε κατά 50%, σε σχέση με τα άλλα νομίσματα, οι καταθέσεις έβγαιναν στο εξωτερικό, η ανεργία, που ήταν μηδενική, αμέσως εκτοξεύτηκε στο 10%, η ανάπτυξη έπεσε δραματικά, η πιστοληπτική ικανότητα έφτασε στο μηδέν, χιλιάδες Ισλανδοί μετανάστευσαν και το εξωτερικό χρέος δεν ήταν σε θέση να το εξυπηρετήσει. Επομένως, χειρότερη οικονομική κρίση δεν μπορούσε κανένας να φανταστεί.

                Κι όμως, αυτή η χώρα μέσα σε τρία χρόνια κατάφερε να αλλάξει το σκηνικό. Πώς τα κατάφερε; Να μερικά μέτρα που πήρε. Έκανε δραστική περικοπή στις δημόσιες δαπάνες, επέβαλε έλεγχο στα κεφάλαια, επέβαλε φόρο 39% στους πιστωτές που ήθελαν να βγάλουν έξω από τη χώρα περιουσιακά στοιχεία, ψήφισε πολλούς νέους φόρους και δανείστηκε χρήματα από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) και από τις γειτονικές Σκανδιναβικές χώρες.

                Έτσι, σιγά σιγά αντιστράφηκε η πορεία αυτής της χώρας. Έστρεψε την προσοχή στην φθηνή και καθαρή παραγωγική ενέργεια, αξιοποιώντας τις θερμές και υδροηλεκτρικές πηγές που διαθέτει. Οι επιστήμονες, που είχαν φύγει στο εξωτερικό, και όχι μόνο, επέστρεφαν σιγά σιγά στη χώρα τους. Παράλληλα οι τραπεζίτες, που κρίθηκαν ένοχοι για την κατάρρευση των τραπεζών, τιμωρήθηκαν με φυλάκιση.

                Το αποτέλεσμα ήταν η Ισλανδία, αφού εφάρμοσε επακριβώς ό,τι αποφασίστηκε και αφού πλήρωνε κανονικά τις δόσεις των δανείων της, να περάσει στην ανάπτυξη από το έτος 2012. Όταν ρωτήθηκε ο Πρόεδρος της Ισλανδίας Γκρίμσον πώς τα κατάφερε, απάντησε:

«Ήμασταν αρκετά σοφοί ώστε να μην ακολουθήσουμε τις παραδοσιακές επικρατούσες ορθοδοξίες του δυτικού οικονομικού κόσμου τα τελευταία 30 χρόνια. Εισήγαμε ελέγχους συναλλάγματος, αφήσαμε τις τράπεζες να καταρρεύσουν, θα παρείχαμε στήριξη στους φτωχούς, και δεν είχαμε εισαγάγει μέτρα λιτότητας, όπως βλέπετε στην Ευρώπη».

Δείγμα της συνέπειάς της απέναντι στις υποχρεώσεις της είναι και το γεγονός ότι, ήδη, έχει πληρώσει το δάνειο προς το Δ.Ν.Τ. Η τελευταία δόση ήταν προγραμματισμένη να πληρωθεί στις 31 Αυγούστου 2016, αλλά ήδη την έχει εξοφλήσει.

                Αν κάνουμε μια σύγκριση ανάμεσα στην Ελλάδα και την Ισλανδία, εύκολα διαπιστώνουμε τις διαφορές και τα λάθη που διέπραξαν οι τελευταίες κυβερνήσεις στη χώρα μας, χωρίς, βέβαια, να εξαιρούμε και τα λάθη των δανειστών μας. Φυσικά, δεν παραβλέπουμε το γεγονός ότι η Ισλανδία  είναι μια χώρα πιο μικρή σε πληθυσμό και είναι εκτός Ε.Ε. και Ευρωζώνης. Αλλά αναλογικά, μπορούσε και η χώρα μας να λάβει, προ καιρού, έστω και στο βαθμό που μπορούσε, ανάλογα μέτρα και να βγει από την κρίση. Αυτό δυστυχώς, δεν έγινε, γιατί, σε πρώτη μοίρα οι πολιτικοί μας θέτουν το ατομικό και το κομματικό συμφέρον και ας στενάζει ο λαός. Σε αυτόν επαφίεται πια να αποφασίζει ανάλογα με τα προγράμματα των κομμάτων και την τήρηση των προεκλογικών υποσχέσεων. Διαφορετικά, θα εξακολουθούμε να σερνόμαστε ως χώρα για κάποια ακόμη χρόνια. Δυστυχώς.

(Γιώργος Κ.Καπρινιώτης, 6/7/2016).

         

Κατασκευή - Φιλοξενία: E-base.gr