Η Κύπρος ύστερα από ένα μνημόνιο τριών ετών και αφού εφάρμοσε με συνέπεια ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα, απαλλάχτηκε από το μνημόνιο και η οικονομία της μπήκε σε τροχιά ανάπτυξης. Η συνταγή που ακολούθησε ήταν η απαρέγκλιτη εφαρμογή των μέτρων που προέβλεπε το μνημόνιο.

                Η Ελλάδα μπήκε σε μνημόνιο το 2010 και ενώ είχαμε κάποια, έστω και δειλά, σημάδια, για το τέλος των μνημονίων και την έξοδο στις αγορές, δυστυχώς από το 2015 (και αφού η κυβέρνηση συνειδητά ακολούθησε μια παρελκυστική και χρονοβόρα διαπραγμάτευση) δέχτηκε ένα τρίτο μνημόνιο τριετούς διάρκειας, με ορατό το ενδεχόμενο και ενός τέταρτου μνημονίου. Το κόστος τού τρίτου μνημονίου υπολογίστηκε στα 85 δισεκατομμύρια ευρώ, περίπου. Τα ακούμε και τα βλέπουμε όλα αυτά τα απίστευτα και όμως αληθινά και μας καταλαμβάνουν η απογοήτευση και η οργή.

                Βέβαια, δεν ξεχνάμε ότι όλα αυτά τα χρόνια των μνημονίων τα κόμματα έθεταν πάνω από όλα το δικό τους συμφέρον και μετέθεταν τη λύση των προβλημάτων στο μέλλον, προκειμένου να παραταθεί ο χρόνος παραμονής τους στην εξουσία. Παγιώθηκε πια το δόγμα: παράταση λήψης μνημονιακών μέτρων ίσον παράταση παραμονής στην εξουσία. Επίσης, τα μέτρα που αποφασίζονταν δεν εφαρμόζονταν στο ακέραιο. Τα αποτελέσματα αυτής της τακτικής ήταν η εναλλαγή κομμάτων στην εξουσία και η παράταση παραμονής της χώρας στα μνημόνια.

                Αλλά, πώς να απεμπλακεί η χώρα από τα μνημόνια, όταν τα πολιτικά κόμματα άλλα υπόσχονταν προεκλογικά και άλλα εφάρμοζαν, όταν καταλάμβαναν την εξουσία; Τι να περιμένει κανείς από βουλευτές και υπουργούς, που με την μεγαλύτερη ευκολία μεταπηδούσαν από το ένα κόμμα στο άλλο - για το συμφέρον της Ελλάδας υποτίθεται- ενώ στην πράξη ενεργούσαν, κυρίως, για ίδιο όφελος; Το «επιχείρημά τους» ήταν ότι φεύγουν από ένα κόμμα γιατί δεν είναι διατεθειμένοι να ψηφίζουν άλλα μνημόνια. Ωστόσο, ανερυθρίαστα (και με ήσυχη τη συνείδηση;) όταν εκλέγονταν ως βουλευτές στο άλλο «αντιμνημονιακό» κόμμα, ψήφιζαν μια χαρά μέτρα μνημονιακά.

                Δυστυχώς, φτάσαμε σε ένα σημείο ηθικής παρακμής και ανατροπής των αξιών. Αυτό που κατακεραυνώνουμε τη μια φορά, την άλλη χωρίς αιδώ το ευλογούμε. Μπορεί να προκύψει κάτι καλό στην κοινωνία από τέτοιου είδους συμπεριφορές;

                Με όλες αυτές τις στάσεις και συμπεριφορές κομμάτων και πολιτικών φτάσαμε στο 2015. Το έτος αυτό θα καταγραφεί, πιστεύω, ως ένας αρνητικός σταθμός στην ιστορία της μνημονιακής Ελλάδας και ως ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα συμπεριφοράς χώρας προς αποφυγήν. Εκείνο που αντιληφθήκαμε και περιμέναμε ως πολίτες ήταν ότι το πολύ ως το τέλος του 2015 θα αποφασίζονταν τα μέτρα που προβλέπονταν από το τρίτο μνημόνιο. Φτάσαμε στα μισά του Απριλίου 2016 και ακόμα συνεχίζονται οι διαπραγματεύσεις. Ο αρμόδιος υπουργός μας είπε ότι αν πάμε ως τον Μάη καήκαμε. Είναι εύκολο να λες ότι δεν φταίω εγώ αλλά οι άλλοι. Όμως, εκείνο που εισπράττει ο ανεξάρτητος πολίτης είναι ότι οι κυβερνώντες ακολουθούν τη γνωστή παρελκυστική πολιτική του 2015. Εκείνη η πολιτική αποδείχτηκε τροχοπέδη για την οικονομία και την κοινωνία. Είναι λογικό να ρίχνουμε και άλλο νερό στον τροχό της επιβράδυνσης;

                Το συμπέρασμα είναι ότι πρέπει κάποτε κυβέρνηση, κόμματα και πολίτες να συνέλθουμε. Είναι ανεπίτρεπτο πια να παραμένουμε σε κατάσταση αφασίας, απογοήτευσης και απελπισίας. Επιτέλους, ας συνεννοηθούν, σε βασικά θέματα, για να πάρει μπρος η οικονομία και να ανοιχτεί ο δρόμος της ανάκαμψης και της ελπίδας. Φτάνει πια. Ως εδώ. Θα εκραγούμε.

(Γιώργος Κ. Καπρινιώτης, 14/4/2016)

Κατασκευή - Φιλοξενία: E-base.gr