Γιώργος Κ. Καπρινιώτης

 

Πολλοί και πολλές φορές έχουν υπογραμμίσει με έμφαση πως ο συνδικαλισμός, με μπροστάρηδες και κύριους υπεύθυνους τους μεγαλοσυνδικαλιστές, έχουν μεγάλο μερίδιο ευθύνης για την οικονομική κρίση της χώρας μας. Το πρώτιστο χρέος των συνδικαλιστών, μεγάλων και μικρών, είναι να δρουν, προκειμένου να υπερασπίζονται τα δικαιώματα των εργαζομένων και όχι την αύξηση των αποδοχών τους, τη δική τους εξυπηρέτηση και την ανέλιξη. Αυτό, για να γίνει πράξη, προϋποθέτει ανεξάρτητο συνδικαλισμό, ακομμάτιστο και όχι κρατικοδίαιτο και κηδεμονευόμενο.

Εξάλλου, έτσι λειτουργεί ο συνδικαλισμός στα προηγμένα κράτη. Δυστυχώς, στη χώρα μας, και κυρίως μετά το έτος 1981, ο συνδικαλισμός, ακολουθώντας κυρίως το παράδειγμα του ΚΚΕ, καπελώθηκε από τα κόμματα. Μέχρι τότε, ενθυμούμαι, στο χώρο των εκπαιδευτικών, ότι στις εκλογές υπήρχε ένα ενιαίο ψηφοδέλτιο και οι εκπαιδευτικοί, κατά βάση, ψήφιζαν αξιοκρατικά. Μπορεί, σε ένα βαθμό, να έπαιζε ρόλο και ο τοπικός παράγοντας. Στη συνέχεια, όπου δεν υπήρχαν κομματικές παρατάξεις και ξεχωριστά ψηφοδέλτια στις εκλογές εθεωρούντο καθυστερημένοι.

Έτσι, με την πάροδο του χρόνου, κομματικοποιήθηκε πλήρως ο συνδικαλισμός και έγινε υποχείριο και ενεργούμενο των κομμάτων. Εφαρμόζοντας, οι εκάστοτε κυβερνώντες, το γνωστό «σου δίνω για να μου δίνεις» (do ut des),έδιναν προνόμια, εργασιακά και οικονομικά στους μεγαλοσυνδικαλιστές και κατ’ επέκταση στα διοικητικά συμβούλια και στους αιρετούς. Κανένας φραγμός δεν τέθηκε ως προς τις θητείες που μπορούσε να είναι κανείς σε διοικητικά συμβούλια, ενώ, θυμούμαι, για παράδειγμα, ότι κάποτε είχαν θεσπιστεί το πολύ δύο θητείες σε τοπικούς άρχοντες (βλ. Νομάρχες, δημάρχους).

Τι είδαμε στη συνέχεια; Τα ίδια πρόσωπα, κυρίως, ως πρόεδροι όλων των βαθμίδων, να εκλέγονται για πολλά χρόνια (με την στήριξη των κομμάτων, βεβαίως βεβαίως!) να αποκτούν μεγάλη δύναμη και να δημιουργείται κατεστημένο. Τα οικονομικά προνόμια και άλλα προς αυτούς αυξάνονταν και έτσι έγιναν μεγάλοι και τρανοί. Θυμάστε μεγαλοσυνδικαλιστές που κομπορρημονούντες ως νέοι Λεωνίδες (τρομάρα τους!), ξεστόμιζαν προκλητικά σε κυβερνώντες -όταν επρόκειτο να λάβουν κάποια δυσάρεστα αλλά απαραίτητα μέτρα - «μολών λαβέ», «θα περάσουν πάνω από το πτώμα μας», «δεν πρόκειται να δεχτούμε μείωση των κεκτημένων μας» και άλλα ηχηρά παρόμοια. Θυμάστε να είχαν προτείνει κάποιο μελετημένο σχέδιο για την επιβίωση του ασφαλιστικού συστήματος; Εκείνο που θυμάμαι με θυμό είναι η «άποψη»: Θα ασχοληθούμε εμείς τώρα τι θα γίνει ύστερα από δέκα (10) χρόνια; Περί άλλα μεριμνούσαν και ενδιαφέρονταν, κατά κύριο λόγο.

Είναι τυχαίο ότι μερικοί από αυτούς, έχοντας ως προίκα την αναγνωρισιμότητά τους από τη θητεία τους στο συνδικαλισμό και τη στήριξη του κόμματός τους, στη συνέχεια μεταπήδησαν, με εκλογές, σε θέσεις βουλευτών και υπουργών; Αυτοί, που υποτίθεται ότι αγωνίζονταν για τα δίκαια και τα συμφέροντα των εργαζομένων, όταν έγιναν βουλευτές, υπουργοί ή σύμβουλοι υπουργών, έπρατταν τα αντίθετα από αυτά που πρέσβευαν ως συνδικαλιστές. Είδαμε και το φαινόμενο σύμβουλοι υπουργών αλλά πρώην συνδικαλιστές, ανερυθρίαστα, μπροστά στους εικονολήπτες να συμβουλεύουν το νέο αφεντικό τους να μην δεσμεύεται σε κάποιες προτάσεις συνδικαλιστών.

Να υπογραμμίσουμε, στο σημείο αυτό, ότι ο κομματισμός, αλίμονο, άλωσε και πολλούς πολιτιστικούς και επιστημονικούς συλλόγους. Έχουμε δει και στο χώρο αυτό πράματα και θάματα. Όχι θα τους άφηναν ανεκμετάλλευτους!

Τι έπραξαν όμως, οι μεγάλοι συνδικαλιστές, όταν μπήκε η χώρα μας στο τούνελ της κρίσης; Είδατε λεονταρισμούς και αντίδραση, όπως στο παρελθόν; Όχι, βέβαια. Κατάπιαν τη γλώσσα τους. Έβαλαν την ουρά στα σκέλη τους. Φραστικά πότε πότε άρθρωναν και κάποιο λόγο, απλώς, για να μας θυμίζουν την ύπαρξή τους.

Όμως, επιτέλους είδαμε και μια απόφαση που θέτει τέρμα σε ένα προνόμιο των συνδικαλιστών. Με τελεσίδικη απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ) κόβεται η επικουρική σύνταξη των συνδικαλιστών. Αυτή τη δεύτερη σύνταξη, διαβάζουμε στον τύπο ότι την έπαιρναν από το 1937 (αν είναι δυνατόν) όσοι είχαν διατελέσει πρόεδροι, γενικοί γραμματείς πρωτοβάθμιων και δευτεροβάθμιων οργανώσεων, καθώς και τα μέλη της διοίκησης της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδος ( ΓΣΕΕ).

Ωστόσο, άλλους φραγμούς δεν είδαμε. Αντίθετα, πληροφορηθήκαμε έκπληκτοι ότι το 36ο συνέδριο της ΓΣΕΕ πραγματοποιήθηκε από 17-20 Μαρτίου, σε πεντάστερο ξενοδοχείο της Ρόδου. Αν αυτό δεν είναι πρόκληση στην περίοδο που ζούμε, τότε τι είναι πρόκληση; Έχουν άδικο αυτοί που γράφουν για συνδικαλιστικό τουρισμό; Βέβαια, καθόλου δεν αποκλείω να μας πουν διάφορα οι οργανωτές του συνεδρίου, σαν αυτά που λένε και οι πολιτικοί μας και δικαιολογούν όλες τους τις ενέργειές τους, ακόμη και τα αδικαιολόγητα.

Το θέμα, τελικά, είναι τι έχει πράξει και τι πράττει   το επίσημο κράτος, ώστε να περιοριστούν τα προνόμια των συνδικαλιστών, να κοπεί ο ομφάλιος λώρος από το κράτος και να προβλεφθούν, αρχικά, το πολύ δύο θητείες στα μέλη των διοικητικών συμβουλίων σε όλες τις συνδικαλιστικές οργανώσεις. Έτσι, μπορεί από τους συνδικαλιστές των απολαβών να φτάσουμε στους συνδικαλιστές της προσφοράς.


Θα γίνει, όμως; Αμφιβάλλω πολύ.

(29 Μαρτίου 2016).

Κατασκευή - Φιλοξενία: E-base.gr